Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

ΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ



ΕΝΑ ΣΥΝΤΟΜΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΥΣ ΔΕΛΦΟΥΣ

Μπάρμπα Ζάχος, μπάρμπα – Παν, κύριος Κούρος, Βουκόλος και Σια.

Γράφει και σχεδιάζει ο ΜΙΝΩΣ ΑΡΓΥΡΑΚΗΣ
(Σεπτέμβριος 1961)

Πέτρα και μαρτύριο από την μια, χαρά και χορός από την άλλη. Αυτά τα δυο ποτήρια πίνουν οι χωριάτες από τους σημερινούς Δελφούς. Το πρώτο γεμάτο χώμα, το δεύτερο γεμάτο κόκκινο κρασί. Ας πιούμε κι απ’ τα δυο.

Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΟΥ ΜΠΑΡΜΠΑ – ΖΑΧΟΥ

Κάθε βράδυ, που αλλού, στην ταβέρνα της Ασημούλας. Μέσα κουτσοπίνουνε δυο – τρείς τσοπαναραίοι. Αξύριστοι, ιδρωμένοι, βασανισμένοι μιλάνε για τις προβατίνες τους. Η τραγιάσκα του μοιανού από την λίγδα ξεροκοκκάλιασε και μοιάζει με κέρατο τράγου, και το μαλλί του αλλουνού από την σκόνη και τον αέρα πέτρωσε και μοιάζει με τραγιάσκα…

Πίνουνε, τα ξαναγεμίζουνε, μετράνε τα πρόβατα, μαλώνουνε, τα σπάνε, τα ξεχνάνε, τα ξαναμετράνε, λογαριασμό δε βρίσκουνε, τα γράφουνε στα παλιά τους τα τσαρούχια, και το ρίχνουνε έξω.

Ξαφνικά μπαίνει μέσα ο μπάρμπα – Ζάχος. Ένας καλοθρεμμένος άντρακλας – τράγος, με άσπρα γένια, αλλά Χεμινγκουαίη, καμιά εξηνταπενταριά χρονών. Μάζευε χόρτα, τον έκαψε ο ήλιος, ήρθε να ξαποστάση. Κάθισε παρέα, ήπιε μονοκοπανιάς ένα κιλό κρασί.

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

Το «άγγιγμα» του Οσίου Λουκά



Η είσοδος του κυρίως μοναστηριακού συμπλέγματος, με τα κελιά στο βάθος.
(Φωτογραφία: ΑΡΧΕΙΟ LEICA ACADEMY)
Της Βασιλικής Κεράστα

Ενα μοναστήρι 1.000 ετών, προστατευόμενο μνημείο της UNESCO, υποδέχεται καθημερινά πλήθος επισκεπτών που υποκλίνονται στην απαράμιλλη αισθητική και την αναμφισβήτητη αρχιτεκτονική του αξία.

H απαράμιλλη αισθητική της Μονής του Οσίου Λουκά και η φύση ολόγυρά της, στους δυτικούς πρόποδες του Ελικώνα, σε γαληνεύουν, είτε ανάψεις κερί και προσκυνήσεις είτε όχι. Διατηρώντας την απόλυτα θρησκευτική ταυτότητά της, είναι συγχρόνως ένα σημαντικό -προστατευόμενο από την UNESCO- μνημείο, που προσελκύει καθημερινά πλήθη τουριστών. Μαζί με τη Νέα Μονή της Χίου και εκείνη του Δαφνίου, αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα και μεγαλύτερα επιτεύγματα της μεσοβυζαντινής εποχής (843-1204 μ.Χ.), τόσο για την αρχιτεκτονική όσο και για την εσωτερική της διακόσμηση.

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2016

ΒΟΙΩΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΦΩΚΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ



ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΗΣ

ΤΟΥ κ. Κ. Λ. ΜΕΡΑΝΑΙΟΥ (ΙΟΥΛΙΟΣ 1957)

Γη αρχαία και ιερή η βοιωτική και φωκική χώρα. Βουνά σύμβολα και κατοικητήρια θεών και πάνω τους ο ουρανός που τον γεμίζουν οι αρμονίες της απολλώνιας λύρας, σαν αντηχούν απ’ τις κορφές του Παρνασσού και καλούν στον παρθενικό τους χορό τις οδηγήτριες, για τα καλά και τα υψηλά, ελικωνιάδες μούσες.

Που να σταθεί όμως κανένας ν’ αφουγκραστεί την ασίγαστη αυτή πηγή του ελληνικού πνεύματος, την ατίθαση ορμή του ελλαδικού σθένους, στην κυμαινόμενη διαδρομή του, που από νίκες και από πρόσκαιρες ήττες, υψώνεται ασταμάτητα προς την αθανασία;

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2016

Η όψη της Αράχωβας



Του Γεωργίου Σύρου

Στο χωριό μου την Αράχωβα
                                                                                                       και στους Αραχωβίτες

Εκθεσότοπος στ’ αλήθεια το χωριό μας έχει γίνει
κι όπως πάει ούτε κοτέτσι μεσ’ το δρόμο δεν θα μείνει.
Όλα γίνονται εκθέσεις και πουλάνε μπεχλιμπίδια,
αμφιέσεις εκ των πάλαι με τα χίλια δυο στολίδια,
υφαντά και κουρελούδες, πάντες, τσάντες και ταγάρια,
τετζερέδες, κακαβούλια, τσότρες, λάμπες και λυχνάρια
κι απ’ την άλλη οι εικόνες των Αγίων μας Μαρτύρων,
σκονισμένες, μαυρισμένες κρέμονται επί παραθύρων
και καρτερικά προσμένουν τους τουρίστες να περάσουν,
κι οι φιλότεχνοι από δαύτους να μπουν να τις αγοράσουν.

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

1928: ΣΤΥΓΕΡΟΝ ΕΓΚΛΗΜΑ ΕΙΣ ΑΡΑΧΩΒΑΝ



Εις την Διοίκησιν Χωροφυλακής Αττικοβοιωτίας ελήφθη λεπτομερής αναφορά του υποδιοικητού Λεβαδείας μοιράρχου κ. Κουρτίου περί ενός στυγερού εγκλήματος, το οποίον διεπράχθη προ εβδομάδος εις την Αράχωβαν.

Ο ποιμήν Στέφανος Σπηλιώτης διερχόμενος εν απόγευμα της παρελθούσης εβδομάδος μίαν χαράδραν παρά την θέσιν «Μοσχονοβό» παρετήρησε κάτωθι μιας ελαίας πτώμα αιμόφυρτον. Ήτο η 40ουτις συγχώριός του Παναγιού χήρα Κούλα, γυναίκα υπόπτου διαγωγής. Ειδοποιήθη αμέσως ο αστυνομικός σταθμάρχης, όστις συνωδευόμενος υπό ενός ιατρού, μετέβη επί τόπου και ενήργησεν αυτοψίαν και ανακρίσεις.

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016

1928: ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΙΑΝΗ



Μία πανήγυρις από τον Παρνασσόν

ΑΓΟΡΙΑΝΗ (Παρνασσού), 31 Ιουλίου. (Ιδ. Ανταπόκρισις του ανταποκριτού μας). – Πέρα, μακριά από τις πολύβουες πόλεις σε μια δροσερή γωνιά του Παρνασσού είναι χτισμένο τ’ όμορφο χωριουδάκι η Απάνω Αγόριανη. Ανάμεσα σε λεύκες, καρυδιές, βυσσινιές κι’ άλλα καρποφόρα δένδρα στην άκρη των ελάτων. Η συγκοινωνία με τον σιδηροδρομικό σταθμό είναι δύσκολη γι’ αυτό κι ο αριθμός των ξένων είναι πάντα περιορισμένος.

Προχθές, της Αγίας Παρασκευής έγινε στο χωριουδάκι πανηγύρι. Αρκετός κόσμος είχε συγκεντρωθεί από τα τριγύρω μέρη κι έτσι το σιωπηλό χωριουδάκι πήρε μια πανηγυρική όψη.

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΘΑΥΜΑΤΑ



1934: Η σχολή των τεσσάρων νέων από την Πολύδροσο του Παρνασσού στις Φιλιππίνες.

Τέσσαρες νέοι – δυο ζεύγη αδελφών και εξάδελφοι μεταξύ των – από το Πολύδροσον της Παρνασσίδος καταγόμενοι, χημικοί οι τρείς και ο τέταρτος ιατρός, ο πρώτος των οποίων εξεπατρίσθη κατά το 1927, ευρίσκονται τώρα εις την Μανίλλαν των Φιλιππίνων Νήσων, όπου ίδρυσαν και διευθύνουν μιαν Σχολήν Βιομηχανικής και Χημείας, ευδοκίμως λειτουργούσαν και επισπάσασαν τα συγχαρητήρια του υπουργού του Εμπορίου και της Γεωργίας της κυβερνήσεως των Φιλιππίνων Νήσων.

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

1957: ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΔΕΛΦΟΥΣ



ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ
Ο περίφημος Ηνίοχος

Ήταν ανοιξιάτικο δειλινό, όταν περιφερθήκαμε μέσα στον ιερό περίβολο και άλλα σημεία των Δελφών. Ο ήλιος έριχνε τις ακτίνες του απέναντι στην Κίρφη και στις υπώρειες του Παρνασσού, ενώ στη χαράδρα του Πλείστου και στην περιοχή της Κασταλίας είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει.

Τη στιγμή αυτή πραγματικός ένα ρίγος διαπέρασε την καρδιά μου. Ένα θρησκευτικό αίσθημα, άγνωστο, πλημμύρισε την ψυχή μου. Κι ενώ έπαιρνα το μονοπάτι και κατέβαινα κάτω στη ρεματιά του Πλείστου, όπου ο μεγάλος και πολύκλαδος Ελαιώνας και βάδιζα προς τους Δελφούς ψηλότερα, ομολογώ, πως τότε ήθελα να πιστεύω μ’ όλη τη θέρμη, μ’ όλη την αγνότητα ενός αρχαίου προσκυνητή.

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

Ο προσανατολισμός του Παρθενώνα και των Προπυλαίων.



Πολλά έχουν γραφτεί αναφορικά με τα αρχαιοελληνικά ιερά. Για ορισμένα εξ αυτών υπάρχει δικαιολογημένος προβληματισμός, κάποια άλλα διαθέτουν ένα είδος τεκμηρίωσης και τέλος τα περισσότερα κινούνται στη σφαίρα της υπερβολής.
Είναι, όμως, γεγονός ότι η κατασκευή  πολλών αρχαίων ναών δεν γινόταν τυχαία, τόσο ως προς  την επιλογή της θέσης και του προσανατολισμό, όσο και ως προς τη μορφή και τις διαστάσεις.
Οι αρχαίοι αρχιτέκτονες μέσα  από τις ιερές κατασκευές τους επέλεγαν, ορισμένες φορές, να κωδικοποιήσουν κάποια σημαντικά μηνύματα ή γνώσεις της εποχής τους. Σίγουρα τους άρεσαν τα μυστικά και κεκρυμμένα από τα φανερά και τα γνωστά, κυρίως όμως “έπαιζαν” καλά το παιχνίδι των συμβολισμών, κάτι που δεν απέφευγαν ούτε οι αρχιτέκτονες της Αναγέννησης, ενώ ακόμα και οι σημερινοί δημιουργοί χρησιμοποιούν  συμβολισμούς σε κάποια εμβληματικά οικοδομήματα, που κατασκευάζουν στις μεγάλες πόλεις του σύγχρονου κόσμου.
Ειδικότερα:
1) Αναφορικά με τον Παρθενώνα
Η κατεύθυνση του ναού αυτού είχε ήδη οριστεί πριν τα Περσικά, περίπου στα τέλη του 6ου με αρχές του 5ου αιώνα π.Χ., με την κατασκευή τού στερεοβάτη τού Προπαρθενώνα και την έναρξη της κατασκευής των κιόνων, τους οποίους κατέκαψαν οι Πέρσες.
Ο κλασικός Παρθενώνας κατασκευάστηκε στη συνέχεια με επέκταση μεν του θεμελίου, αλλά με την ίδια κατεύθυνση.

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2016

ΣΤΟ ΑΚΡΙΝΟ ΝΕΡΟ ΤΟ 1920



Η συντροφιά εσταμάτησεν εκεί επάνω την 9ην πρωϊνήν.

Αρκετά άτομα, ο γιατρός Λουκάς, δυο δικηγόροι, ο Μήτσος και ο Πέτρος, ο απαραίτητος δάσκαλος ο Γιάννης, ο φίλος από το χωριό ο Πανάγος, τρείς αγωγιάτες, ο Μήτρος, ο Γιώργος και ο Παναγιώτης, εξ μουλάρια καλά και τρία σκυλιά του δικηγόρου Μήτσου, ο οποίος ήτο μανιακός αλήθεια κυνηγός.

Μια μικρή λάκκα 1700 ή 1800 μέτρα υψηλότερα από τας θαλλάσσας, με ολίγους μικρολοφίσκους πετρώδεις εδώ και εκεί και προς βορράν ένα απότομον βράχον πολύ υψηλον 200 ή 300 ακόμη μέτρα από την λάκκαν, ο οποίος σχηματίζει εν από τα μεγάλα αντερείσματα των ακροτάτων κορυφών του Παρνασσού, της Λιάκουρας και του Γεροντόβραχου.