Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2019

Ο… Μπαρμπάτσαρος !!!



Του Στέργιου Μπακολουκά

Ο Μπάρμπα Κώστας ο Μ…, ήταν ένας ωραίος τύπος της Παλιάς Αράχοβας. 

Άνθρωπος καλόβολος και γλυκός. Με τα αστεία  και  τις πλάκες του, περιδιάβαινε την αγορά του χωριού, κάνοντας απολύτως σαφή την παρουσία του, πίνοντας τα τσίπουρα και τα κρασιά του, πάντα χαμογελαστός και καλόκαρδος, χωρίς να αφήνει σε κανέναν την αμφισβήτηση ότι δεν ήταν  άνθρωπος της παρέας.

Καλαμπουρτζής, καταδεκτικός, με αίσθηση του χιούμορ, με αυτοσαρκαστικό και σκωπτικό πνεύμα, θαμώνας των μπακαλοκαφενέδων της εποχής, λάτρης του καλού κρασιού και του τσίπουρου, συμμέτοχος και αρωγός των ρεφενέ οργανωμένων ή  ….αυθόρμητων συμποσίων, συμμετείχε στην κοινωνική ζωή του χωριού, με αυταπάρνηση,  χωρίς να πραγματοποιεί προβαρισμένες και κλισαρισμένες εμφανίσεις. 

Ήταν με λίγα λόγια ένας κοινωνικός άνθρωπος, ένας άνθρωπος του …κόσμου! Σίγουρα ένας αρχαίος Δειπνοσοφιστής, θα τον είχε μόνιμο προσκεκλημένο στα συμπόσιά του.

Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2019

Ο 103ος Ψαλμός



Ο  103ος Ψαλμός[1]


Ο πλέον «εικαστικός» ψαλμός. Ο υπέροχος αυτός ύμνος είναι μια πανέμορφη ζωγραφιά της εν χρόνω δημιουργίας του κόσμου. Είναι δοσμένο το βιβλίο της Γενέσεως της Βίβλου, καθώς και ένα άλλο, θα λέγαμε, πρόσθετο βιβλίο …«Λειτουργίας» του κόσμου, σε…35 μόνο στίχους!
Όλη αυτή η θαυμάσια εικόνα είναι και μια ξεχωριστή, εμπνευσμένη, ευχαριστιακή και ταυτόχρονα δοξαστική καθημερινή προσευχή, που κάθε πιστός άνθρωπος αξίζει να την απαγγέλει ως εξαίρετο ποίημα, να την κοιτάζει ως ανυπέρβλητη ζωγραφιά, να τη βιώνει δηλαδή και ως αισθητική απόλαυση, και ταυτόχρονα να την απευθύνει ως δέηση, ως ευχαριστία και ως δόξα προς τον Θεό Δημιουργό.
Μια προσευχή που οδηγεί τον κάθε πιστό, όχι μόνο να ανέλθει πνευματικά και να επικοινωνήσει με το θείο, αλλά και να ηρεμήσει η ψυχή του, να στοχαστεί, να φιλοσοφήσει, και, εντέλει, να συνειδητοποιήσει σε όλες τις διαστάσεις τον θαυμάσιο κόσμο, μέσα στον οποίο τον έφερε το σχέδιο του Θεού, σε ύπαρξη, για να βιώσει και να συμβάλλει και αυτός - τι μεγαλύτερη τιμή, αλλά και ευθύνη - στην ολοκλήρωση της θείας δημιουργίας. Να τοποθετήσει, δηλαδή, και τον εαυτό του μέσα στον εξαίσιο πίνακα, τον οποίο περιδιαβαίνει  νοερά, απολαμβάνει αισθητικά και με τον οποίο εξυμνεί και ψάλλει.

Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2019

9/12 Το Φαρμάκι!



Του Στέργιου Μπακολουκά

Είναι μερικοί άνθρωποι, που  αποπνέουν  τέτοια σιγουριά και γαλήνη, ώστε με ευκολία  τη μεταδίδουν σε όσους είναι γύρω τους.  Είναι αυτοί που έχουν μέσα τους ένα έμφυτο νοιάξιμο και μια φυσική στοργή για όλους. Με τις πράξεις τους και τη συμπεριφορά τους τα φανερώνουν, χωρίς να τα  διατυμπανίζουν.

Είναι οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που όταν κάθονται  απέναντί σου, ακούνε τι τους λες και  πάντα πρόθυμοι να σε συντρέξουν, σε κεντρίζουν να τους αναζητάς και σε κάνουν να τους ανοίγεις την ψυχή σου. Το νοιώθεις, χωρίς οι ίδιοι να το λένε, ότι είναι πάντα εκεί, διαθέσιμοι για σένα, επειδή σε θεωρούν μοναδικό, χωρίς να περιμένουν ανταπόδοση και πληρωμή. Ξέρεις ότι όποια συμβουλή σου δώσουν είναι σωστή και πρέπουσα. 

Τις περισσότερες φορές, άμα είσαι τυχερός και  βρεθούν στο δρόμο σου, δεν καταλαβαίνεις  αμέσως  τη δύναμη που κρύβουν μέσα τους. Σιγά - σιγά, όμως, τους ανιχνεύεις και  με τον καιρό αντιλαμβάνεσαι το κρυμμένο μεγαλείο τους, το οποίο  σε έλκει, όπως είπα, σαν μαγνήτης και σε κατακλύζει. Στα δύσκολα, τρέχεις να τους συμβουλευτείς  και  αποκτάς δυνάμεις που  ποτέ δεν είχες φανταστεί ότι διέθετες.

Τρίτη, 28 Μαΐου 2019

1963 – Η ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟΥ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΥ



Εις την παραλίαν του Διστόμου

ΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟΝ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΥ ΕΘΕΜΕΛΙΩΘΗ

Το επίμαχον αυτό έργον εισήλθεν
εις το στάδιον της πραγματοποιήσεως

65.000 ΤΟΝΝΟΙ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΥ
ΚΑΙ 2.000 ΤΟΝΝΟΙ ΑΛΟΥΜΙΝΑΣ

Επένδυσις 100.000.000 δολλαρίων

Χθες την πρωΐαν εις την τοποθεσίαν Μετόχι του όρμου Αντικύρων Βοιωτίας, παρά το Δίστομον, ετέθη υπό του Πρωθυπουργού κ. Καραμανλή ο θεμέλιος λίθος του πρώτου εργοστασίου αλουμίνας και αλουμινίου, το οποίον θα εκμεταλλευθή η ανώνυμος εταιρία «Αλουμινίου Ελλάδος». Αποτελουμένη από τας γαλλικάς εταιρίας Πεσσινέ και Υζίν, τον κ. Στ. Νιάρχον, τον αμερικανικόν Οίκον Ρέϋνολτς και τον Οργανισμόν Βιομηχανικής Αναπτύξεως. Συμφώνως προς στοιχεία παρασχεθέντα υπό της εταιρίας, το αρχικόν μετοχικόν κεφάλαιον αυτής θ’ ανέλθη εις 25.000.000 δολλάρια, το ολικόν ύψος της επενδύσεως εις 100.000.000 δολλ., η παραγωγή του, κατά το αρχικόν στάδιον της λειτουργίας του, εις 200.000 τόν. αλουμίνας ετησίως και 62.500 τόν. αλουμινίου και θ’ αποσχολούνται εις αυτό 1.000 περίπου άτομα, εκ των οποίων δέκα τοις εκατόν αλλοδαποί. Εις την κατασκευήν του συγκροτήματος του εργοστασίου – η οποία αναμένεται να περατωθή εντός του 1965 – θα απασχοληθούν 3.000 άτομα. Κυρία πρώτη ύλη του εργοστασίου θα είναι ο ελληνικός βωξίτης, του οποίου η κατανάλωσις θ’ ανέλθη εις 450.000 τόν. ετησίως, ήτοι το ήμισυ περίπου της κατά το 1962 ελληνικής παραγωγής. δεδομένου ότι η εσωτερική κατανάλωσις της Ελλάδος είναι 6.000 τόν. αλουμινίου ετησίως, η Ελλάς θα πρέπει να εξάγη περί τους 80.000 τόν. αλουμίνας και 50.000 τόν. αλουμινίου ετησίως. Διά την στέγασιν του προσωπικού θ’ ανεγερθή οικισμός παρά την θέσιν Άσπρα Σπίτια, εις απόστασιν 5 χλμ. από το Μετόχι.

Κυριακή, 12 Μαΐου 2019

Τα Γλυκά!



Η πιο γλυκιά εποχή της Αράχοβας, είναι η άνοιξη. Αντίθετα με άλλους τόπους, ίσως …πιο ευνοημένους, εδώ βαστάει  μονάχα δυο μήνες: Μάιο και …Ιούνιο! Έχοντας δανείσει τα δύο απ’ τα  τρία μεράδια της στο χειμώνα και καταλάβει με … χρησικτησία ένα κομμάτι του καλοκαιριού,  συμπυκνώνει τις χάρες της σε μικρότερη διάρκεια. Έστω και κοντοκουρεμένη κατά τη διάρκειά της, μας παραπλανά και μας σαγηνεύει παίζοντας με τις αισθήσεις μας.  Οργιάζει εγωιστικά, χωρίς φειδώ, θέλοντας να μείνουμε αιώνια ερωτευμένοι μαζί της.

Η πρωινή και απογευματινή «απουγείλα»(ψύχρα) της, δρα προσθετικά στις αισθήσεις μας, γιατί μας αναγκάζει να καταφεύγουμε στη θαλπωρή των πανωφοριών ή ακόμα και στο άναμμα των τζακιών τα βράδια!  Όσο διαρκεί το ετήσιο γκουβέρνο της σε τούτον δω τον τόπο, σπεύδει να μας επιβληθεί, κάνοντας  το θόλο τ’ ουρανού καθαρό και  απίστευτα αστραφτερό.  Χαϊδολογάει τους βράχους του Παρνασσού  λούζοντάς τους στο φως κι ερωτοτροπεί με το κύμα της θάλασσας που αχνοφαίνεται αντίκρυ στον Κορινθιακό.  

Κυριακή, 7 Απριλίου 2019

Πέντε …Φύσα, ... Μία Ρούφα!



Του Στέργιου Μπακολουκά

          Το πέτρινο δίπατο χωριατόσπιτο  που μεγάλωσε, δεν διέφερε σε τίποτα απ’ τ’ άλλα σπίτια του χωριού, με τα μεγάλα παράθυρα, τα μικρά μπαλκόνια και τις ακόμα ποιο μικρές αυλές. Το πάτωμα  των  δωματίων του σπιτιού ήταν  ξύλινο. Αρχαίες  φαρδιές, μακριές, πλανισμένες τάβλες, καρφωμένες η μια δίπλα στη άλλη, πάνω σε ειδικά θεόρατα  ταμπάνια (μεγάλα καδρόνια) στηριγμένα στους πλαϊνούς  κυκλώπειους  τοίχους,  κάλυπταν όλο το χώρο.

      Το χειμώνα αυτά τα σανίδια ήταν σκεπασμένα από διαφόρων ειδών, χρωμάτων και μεγεθών στρωσίδια,  κάνοντας το σπίτι ζεστό, πνίγοντας τους θορύβους και καλύπτοντας τα κενά που είχαν δημιουργηθεί από την πολυκαιρία.  

      Όλα τα σπίτια του Χωριού ήταν παρόμοια. Όταν όμως μετά τη Λαμπρή οι γυναίκες τα ξέστρωναν,  αποκαλυπτόταν  η φθορά που είχε επιβάλει ο χρόνος σ’ αυτά με την υπομονή του. Ξέσκεπα πλέον,  θύμιζαν τον πληγιασμένο  γάιδαρο που οι πληγές του γίνονται φανερές μονάχα αφού του βγάλεις το σαμάρι. Όμως, λες και  ξύπναγαν  από χειμερία νάρκη, άρχιζαν να μουρμουρίζουν παραπονιάρικα σιγοτράγουδα,  όταν πατώντας τα, έτριζαν με αλλιώτικο ήχο η κάθε τους σανίδα, δημιουργώντας αρμονική …..συγχορδία. Μπορούσες έτσι να ξεχωρίσεις την ταυτότητα αυτών  που έμπαιναν στο σπίτι, δικών, συγγενών  και γειτόνων, μόνο από τον κρότο της πατημασιάς τους.

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2019

Η ΟΚΑΡΙΝΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΤΖΩΡΤΖ ΚΡΑΜ ΚΟΥΚ



ΤΟΥ ΦΟΙΒΟΥ ΔΕΛΦΗ
ΜΑΡΤΙΟΣ 1938

Ο Κούκ υπήρξε για μένα η πρώτη κι’ αξέχαστη ποιητική γνωριμία. Ήτανε μια ζωντανή ποιητική καρδιά γεμάτη απλότητα, ευγένεια και γέλιο αναβρυστό. Από αγάπη σήμερα στο μεγάλο δάσκαλο γράφω τούτα τα λόγια απ’ τη ζωή του ερημίτη του Παρνασσού.

Τον πρωτογνώρισα στην πατρίδα μου τους Δελφούς, που ονειρεύτηκε ν’ αναστήσει την παλιά δόξα τους ο ποιητής. Ήτανε ένας φανατικός λάτρης της Ελλάδας, φιλέλληνας πέρα για πέρα. Γεμάτος δύναμη, πόθους και πίστη, κατέβηκε στην πνευματική μας πατρίδα. Καθόταν στο μικρό «Ξενοδοχείο των Ξένων» του μακαρίτη Παρασκευά του φημισμένου αυτού «πιλαφιτζή» σ’ όλη την Ευρώπη. Ο Μπέντεκερ τον συνιστά στους ταξιδιώτες για το περίφημο πιλάφι του, το μοναδικό στην Ελλάδα και στην Ανατολή. Ο ξενοδόχος αυτός δε ζούσε πια και το ξενοδοχιάκι του με την απλή εμφάνιση ενός καλοπεριποιημένου χωριατόσπιτου με τα πέντε-έξη δωμάτια, το είχε στην κατοχή της η Βασίλω, η γυναίκα του. Κι’ αυτή το νοίκιασε στο νεόφερτο τότε ξενηταμένο πατριώτη, πούρθε απ’ την Αμερική, τον Θανάση τον Τσάκαλο. Ο Τσάκαλος ανέλαβε την διατροφή και την περιποίηση του Κούκ και της οικογένειάς του, της κόρης του Νείλας και της γυναίκας του, επίσης συγγραφέως, Σουζάνας Κλάσπελ. Ο Τσάκαλος ήτανε ένας καλός οικονόμος του ποιητή, άνθρωπος της δουλειάς, σπίρτο μοναχό. Ο πατέρας του ήτανε κάμποσα χρόνια οδηγός του Παρνασσού, τον αποθανάτισε κι’ ο Μπέντεκερ. Τσακάλι του βουνού, όνομα και πράμα.

Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2019

8/12. Δυό καταφρονεμένοι ξένοι στη γειτονιά μας!...



Του Στέργιου Μπακολουκά
    
    Ήρθε ένας γέρος στο χωριό  κουβαλώντας  μια περίσσια τέχνη. Στα παιδικά μου μάτια γέρος ζωγραφιζόταν, αν και δεν ήταν πάνω από εξήντα χρονών.  Ποτέ δεν έμαθα από πού κράταγε η σκούφια του. Μονάχα τ’ όνομά του θυμάμαι, «μπάρμπα Καραχάλιο» τον φώναζαν οι ταξιτζήδες της πλατείας.

Εμφανίστηκε, ξαφνικά, την άνοιξη του ’62 και κονάκιασε στο «Ξηρομερ’ταίικο χάλασμα», πάνω από το φούρνο του Αντώνη του Αλιφραγκή, στην πλατεία της Λάκκας. Έβαλε τα πράματά του, τι πράματα δηλαδή, να μια μικρή ξύλινη βαλίτσα γεμάτη με μεταλλικά κοπίδια, μικρά σφυριά, ένα πασέτο(πτυσσόμενο ξύλινο μέτρο), μια σέγα για σίδερα και μια λινάτσα δεμένη γερά με σύρμα στο λαιμό, παραφορτωμένη  με διάφορα μπακιρένια τζουρτζούλια, ένα μικρό σιδερένιο αμόνι, καθώς και μια πλάκα από μολύβι, σε μια γωνία του ξέσκεπου σπιτιού, που από πάνω της τ’ ακρινό και τελευταίο πάτερο της σκεπής είχε γύρει, αλλά δεν είχε γκρεμιστεί ακόμα, παλεύοντας να κρατήσει τα λίγα κεραμίδια που του είχαν απομείνει, στηριγμένα στις ξεχαρβαλωμένες σανίδες, δημιουργώντας έτσι ένα μικρό απάγκιο.

Είχε ξιμηνυτέψει(ανακαλύψει)  κι ένα μεγάλο παμπάλαιο στρώμα, που τα γιουμίδια του(άχρηστα πανιά για γέμισμα στρωμάτων και μαξιλαριών) ξεφύτρωναν  από τις ξηλωμένες ραφές, λες και ήταν ξαπεταρούδια σπουργίτια έτοιμα να πάρουν φτερό! 

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2019

ΟΜΗΡΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ …ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΙΚΟ ΚΟΝΤΟΣΟΥΒΛΙ!



Του Στέργιου Μπακολουκά

Το κοντοσούβλι είναι μία από τις παλιότερες γαστριμαργικές απολαύσεις των Ελλήνων! Η νοστιμιά του στηρίζεται στην απλότητα των υλικών καθώς και την ποιότητα των πρώτων υλών. Μπορεί να φτιαχτεί από τα μεριά όλων των  ειδών των ζώων που βάζουμε στο τραπέζι μας. Όμως η παραδοσιακή συνταγή της Ρουμελιώτικης πρότασης η οποία χάνετε στους αιώνες, θέλει αυτό να παρασκευάζετε από  μικρά κομμάτια πρόβειου, γίδινου και χοιρινού κρέατος, από τα οποία δεν αφαιρούνται τα κόκαλα.

Το  αλάτι, το πιπέρι και η ρίγανη θεωρούνται, για τους Ρουμελιώτες, μπαχαρικά και βότανα που  αυστηρά ΜΟΝΟ αυτά είναι αποδεκτά, ώστε όταν κατά περίπτωση  χρησιμοποιηθούν στις σωστές δόσεις, να εξασφαλίσουν την απογείωση  της νοστιμιάς του συγκεκριμένου εδέσματος!

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2019

Μυθοπλασίες!



7/12.    "Έρως, έρις, θάνατος;"

Του Στέργιου Μπακολουκά
           
 Δυο πράγματα είχε χορτάσει στη ζωή του ο Παναγιώτης  ο Μπέκος, τη δουλειά και τη γκρίνια. Δούλευε παλικαρίσια, διπλά  και τρίδιπλα ολημερίς στα κτήματα και, ύστερα, το βράδυ που γύρναγε αποκαμωμένος πίσω στο σπίτι, μπούχτιζε από τη γκρίνια των τριών γυναικών του σπιτιού. Της γυναίκας του, που την παντρεύτηκε, γιατί ήταν ο παιδικός του έρωτας και γιατί το δικράνι του πατέρα της  …είχε το  …μεράδι του σ’ αυτό το γεγονός.  της πεθεράς του, που από τότε που έμεινε χήρα,  εγκαταστάθηκε στο σπίτι του αναλαμβάνοντας τα …πρωτεία. και της κουνιάδας του που πρόσφατα  κι αυτηνής ο άντρας πέθανε στα καλά καθούμενα, αφήνοντάς την όχι στους πέντε δρόμους, αλλά …σιτεμένη πενηντάρα πλέον,  χήρα, χωρίς παιδιά, παντέρημη μεν και μόνη, αλλά με γεμάτο το κεμέρι της από παράδες και με πολύ χρόνο στη διάθεσή της, γιατί τα χωράφια της τα παραχώρησε σ’ αυτόν να τα καλλιεργεί, με διάφορο βέβαια, ενώ η ίδια το χρόνο της τον ξόδευε σπέρνοντας με τη γλώσσα της μάγγανα, διαβόλους και τριβόλους, στο δικό του σπίτι,  όταν  κι αυτή με τη σειρά της του κουβαλήθηκε σ’ αυτό.

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2019

1864: ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΕΦΟΡΟΥ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΕΣΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΣΤΟΥΣ ΔΕΛΦΟΥΣ.



Προς τον Γεν. Έφορον των Αρχαιοτήτων

Αποσταλείς παρ’ υμών, Κ. Γεν. Έφορε, εις Δελφούς προς επιθεώρησιν και απαρίθμησιν των εσχάτως υπό των βροχών ανακαλυφθεισών αρχαιοτήτων, παρετήρησα τα επόμενα.
Των Δελφών υπέρκεινται αι Φαιδριάδες λεγόμεναι πέτραι, οι απότομοι υψηλοί εκείνοι βράχοι, οίτινες καθιστώσι το πολίχνιον τούτο έτι και νυν μαγευτικόν. Η μία των πλευρών των πετρών τούτων έχει διεύθυνσιν από Β. προς Ν. αποτελεί δε την κορυφήν την Υάμπειαν υπό των αρχαίων κληθείσαν, τανύν δε Φλεμπούκον, η άλλη έχει διεύθυνσιν, από Αν. προς Δ. εκλήθη δε αύτη υπό των αρχαίων Ναυπλία, υπό δε των νέων κατοίκων των Δελφών Ροδινή. Εκ της Υαμπείας εκρήμνιζον οι αρχαίοι τους ιεροσύλους, μεταμεληθέντες δε διά τον άδικον φόνον του Αισώπου, εκρήμνιζον αυτούς μετά ταύτα εκ της Ναυπλίας.
Εις την ΒΑ πλευράν των πετρών τούτων, όπου η πλευρά της Ναυπλίας ενούται μετά της Υαμπείας, και αποτελείται η υψηλοτέρα κορυφή, σχηματίζεται ρεύμα εκ των υψών του οποίου εν καιρώ βροχής κρημνίζεται το ύδωρ ως από αρκετά υψηλού καταρράκτου, διήκει δε διά της οδού της φερούσης εις την κωμόπολιν διερχόμενον μέχρι του Πλείστου ποταμού. Εκ των πετρών τούτων αναβλύει και η περίφημος Κασταλία, προς υποδοχήν των υδάτων της οποίας ο βράχος ελαξεύθη εις ωραίαν τετράγωνον δεξαμενήν, εντός της οποίας κατέβαινον διά βαθμίδων εν τω βράχω λελαξευμένων διά να λουσθώσιν οι μέλλοντες να ερωτήσωσι το μαντείον.
Επί της από Αν. προς Δ. διευθυνομένης πλευράς των πετρών της Ναυπλίας υπήρχε ρεύμα, διά του οποίου, καθόσον οι κάτοικοι των Δελφών ενθυμούνται, ουδέποτε έρρεε το ύδωρ των βροχών, κατά τας παρελθούσας όμως έρρευσε τοσούτον ορμητικόν και άφθονον ύδωρ, ώστε ενωθέν μετά του άνωθεν της Δελφούσης (τανύν Κερνά) ρέοντος ρύακος, συμπαρέσυρεν άπειρον πλήθος μικρών λίθων, κατεκρήμνισεν αρκετούς των οικίσκων των Δελφών, και κατέστρεψε τους κήπους αυτών, και ταύτα μεν άνωθεν της οδού ανατολικώτερον της Κασσοτίδος, ήτις τανύν ρέει παρά τη εκκλησία του αγίου Νικολάου, όστις κείται, καθά οι αρχαιολόγοι παρεδέχθησαν, εγγυτάτω του ναού του Απόλλωνος. Εις δε το κάτωθεν της οδού μέρος το προς Ν. δηλ. εναπολειφθέντων δυστυχώς των λίθων εις το άνω, εν τοις ερειπίοις των οικιών, έσκαψε το έδαφος εις πολλά μέρη, εις βάθος δύο και τριών γαλλικών μέτρων, και έφερεν εις φως διαφόρους λίθους μεγάλους τετραγωνικούς, ων άλλοι μεν φαίνεται, ότι ανήκον εις το κρηπίδωμα του ναού, άλλοι δε το της οδού, και των εν τη θέσει, δι’ ης το ρεύμα διήλθε κειμένων θησαυρών, επειδή ερχόμενον εκ της Ναυπλίας ελικοειδώς μέχρι της θέσεως του ναού, εστράφη ολίγον ανατολικώτερον κάτωθεν της οδού, και διήλθεν ολίγα βήματα ανατολικώτερον των περισωθέντων λειψάνων του περιβόλου του ναού, εις ην θέσιν ανηγέρθη δυστυχώς από τινος χρόνου το δημοτικόν σχολείον, εις ένα των τοιχών του οποίου τον προς Αν. εύρον εντετοιχισμένην ωραιοτάτην πλάκα μερμαρίνην με ανθέμιον ερυθρόν γεγραμμένην.

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2019

Για να μην κουραστούν οι μαθητές!!!....


Έχει καιρό που συμβαίνουν πρωτάκουστα πράγματα σε αυτή την ταλαίπωρη χώρα. Δε γίνεται, κάποια επικίνδυνη πολιτικοκοινωνική ίωση πρέπει να περνάει η δύσμοιρη πατρίδα μας. Μια ίωση μοναδική στον κόσμο,που αντιστρέφει την πραγματικότητα. Ξεκίνησε εδώ και πολλά χρόνια ως εν μέρει ασυμπτωματική νόσος και εξελίσσεται πλέον σε  καθολική καλπάζουσα.
Είναι σαν να βαδίζεις στον άξονα των φανταστικών  αριθμών,και εσύ να βλέπεις παντού πραγματικούς αριθμούς.είναι σαν έχεις πάρει φόρα, φόρα κατηφόρα και κατρακυλάς, και εσύ νομίζεις ότι ανεβαίνεις ψηλές ραχούλεςείναι σαν να βρίσκεσαι βουτηγμένος στις λάσπες της «Μπεχούβεσης», μετά από γερή κατεβασιά, και εσύ πιστεύεις ότι αγναντεύεις από τη «Λιάκουρα», εν αιθρία ημέρα.
Και αυτό τον ιό δεν τον παράγει κάποιο πτηνό, κάποιο ζώο στο σώμα του από μετάλλαξη, στα βάθη της Ανατολής, όπως συμβαίνει, συνήθως, με τις πραγματικές ιώσεις στον πλανήτη γη, κάθε χρόνο.
Τον παράγει ο ελληνικός πολιτικός μηχανισμός με τις  εμμονές του, με τις αυταπάτες του, με τη μιζέρια του, με την ανιστορητικότητά του, με τις εξυπνάδες του, με την ασχετοσύνη του, με το αραλίκι του, με τον ερασιτεχνισμό του, με το θράσος του, με την αμετροέπειά του, με τις λάσπες του, με τα χοντροκομμένα ψέματά του, με το νταβατζηλίκι του, με τις αρπαχτές του,πρώτα σε ψήφους που οδηγούν βαθμιαία και σε άλλες αρπαχτές, όπως: θέσεις,οφίκια, επιρροές, διευκολύνσεις, ταξιδάρες, εξυπηρετήσεις φίλων, γνωστών και προσκυνημένων, ε! και κάπου εκεί, δεν γίνεται, θα ξεμυτίσει και το χρήμα.