Του Στέργιου Μπακολουκά
Ο μεσόκοπος άντρας, όρθωσε το κορμί του και βάζοντας το ένα
χέρι αντήλιο στο κούτελο και τ’ άλλο στη
μέση του, παρατήρησε καχύποπτα τον ηλικιωμένο χωρικό που πλησίαζε καβάλα αντρίτσα στο γάιδαρό του, από τη
βορεινή πλευρά του οροπέδιου των Δερβενοχωριών, έχοντας κατεύθυνση προς τον
ορεινό όγκο της Πάρνηθας.
Η
παρέα των πέντε νέων ανδρών είχε
οδηγηθεί απ’ τον ίδιο, σ΄ αυτά τα κλαδεμένα αμπέλια, επειδή αυτός γνώριζε καλά την περιοχή, ώστε να μαζέψουν τ’
αποκάθαιρα κλήματα, χρήσιμα για το ψήσιμο των πασχαλιάτικων αρνιών τους.
Ο
….εποχούμενος στον γάιδαρο γέρος, φθάνοντας κοντά στην παρέα των περίεργων γι’
αυτόν μουσαφιραίων, τους χαιρέτησε
απορημένος:
-
Καλημέρα ορέ καλόπαιδα! τι χαμπάρια; τις κληματσίδες που μαζεύετε τι τις θέλετε;
Ο
Ζάχος- έτσι έλεγαν τον μεγαλύτερο της παρέας- τον πλησίασε και του είπε σοβαρά:
-
Καλημέρα και σε σένα μπάρμπα! Μήπως
κάνουμε λάθος που τις μαζεύουμε χωρίς άδεια; τον ρώτησε ξέροντας ότι για τους
ντόπιους αυτές ήταν άχρηστες, ίσως επειδή δεν γνώριζαν την χρησιμότητά τους!
-
Κάθε άλλο, του απάντησε ο Χωρικός! Το
αμπέλι είναι δικό μου, το κλάδεψα πριν από λίγες μέρες, δεν πρόλαβα να συγκεντρώσω τα ‘‘αποκάθερα’’ για να τα κάψω και να τώρα που εσείς με
γλυτώσατε από την ταλαιπωρία, γι’ αυτό και σας έχω υποχρέωση! Όμως συνεχίζω να αναρωτιέμαι
τι θα τις κάνετε τόσες πολλές κληματόβεργες που συγκεντρώνετε;
- Να, θα ψήσουμε μ’ αυτές τ΄ αρνιά της Λαμπρής! Του απάντησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο Ζάχος.
