Ράλλης Θεόδωρος : Προσευχή σε ελληνική εκκλησία, όρος Παρνασσός.

Ο Θεόδωρος Ιακώβου Ράλλης (Κωνσταντινούπολη, 16 Φεβρουαρίου 1852 – Λωζάνη, 2 Οκτωβρίου 1909· γνωστός και ως Théodore Jacques Ralli ή Rallis) ήταν έλληνας ζωγράφος της «γαλλικής ακαδημαϊκής σχολής» του ύστερου 19ου αιώνα. Σήμερα θεωρείται ο πιο χαρακτηριστικός έλληνας «οριενταλιστής» ζωγράφος. Γόνος πλούσιας οικογένειας μεγαλεμπόρων από την Κωνσταντινούπολη και με ρίζες χιώτικες, ο Ράλλης σπούδασε ζωγραφική στην Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού, με υποτροφία του βασιλιά Όθωνα και με δάσκαλο τον «οριενταλιστή» Ζαν-Λεόν Ζερόμ (Jean-Léon Gérôme). Έργα του εκτέθηκαν για πρώτη φορά στο Σαλόνι του Παρισιού το 1875. Ήταν μέλος της Εταιρείας Γάλλων Ζωγράφων (Société des artistes français), η οποία τον τίμησε με εύφημο μνεία το 1885 και με αργυρό μετάλλιο το 1889. Έγινε επίσης μέλος της γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής, ενώ το 1900 διετέλεσε μέλος της κριτικής επιτροπής της Διεθνούς Εκθέσεως του Παρισιού.

Παράταση της έκθεσης «Το πρόβατο. Οδοιπορικό στον ποιμενικό βίο: Αρχιτεκτονική και Τέχνη» έως 25 Μαρτίου 2014.

Έπειτα από τη μεγάλη επισκεψιμότητα που παρουσιάζει στο Λαογραφικό Μουσείο Αράχωβας η έκθεση «Το πρόβατο. Οδοιπορικό στον ποιμενικό βίο: Αρχιτεκτονική και Τέχνη», αλλά και την ανάγκη να εξυπηρετηθούν όσο το δυνατόν περισσότερα Σχολεία, τα οποία καθημερινά δηλώνουν την επιθυμία τους να την επισκεφθούν και να συμμετάσχουν στα εκπαιδευτικά προγράμματα που τη συνοδεύουν, η έκθεση παρατείνεται έως τις 25 Μαρτίου 2014. Η έκθεση παρουσιάζει μέσα από έργα τέχνης, φωτογραφικό, οπτικοακουστικό υλικό και αρχιτεκτονικές κατασκευές, πτυχές της ευρωπαϊκής κληρονομιάς του ποιμενικού βίου, από τη μυθολογία, τους συμβολισμούς, μέχρι και τη σύγχρονη αρχιτεκτονική.

Δείτε περισσότερα στο:http://www.arachovamuseum.gr/index.php/to-ktirio-tou-mouseiou/periodikes-ektheseis

ΑΡΜΕΝΟ ΜΑΤΤΙΟΛΙ : Ο ζωγράφος της Αράχωβας και Λιβαδειάς.

ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗΣ ΛΙΒΑΔΕΙΑΣ ΤΟ 1908

ΧΕΙΜΩΝΑΣ

Μαυρόπουλος Χρίστος

Χρονογράφημα

Με το πρώτο κρύο, ξεχώρισαν τα ρίφια απ' τ' αρνιά.

Τα σπίτια τα μεγάλα με τους "κρεμαστούς κήπους" των μικρών "θεών", απ' τ' άλλα, τα χαμόσποιτα του μέλανα ζωμού, του μεροκάματου και της αιθαλομίχλης!

Πάντα με το πρώτο κρύο, βγαίνουν παγανιά οι διαφορές και οι ανάγκες μας.

Το Σύστημα αναμετριέται και η οργανωσιά του.

Του φτωχού η αντοχή και του γκουβέρνου το φιλότιμο.

Οι αυτοκρατορικές οι λαμογιές και οι θρησκευτικοί καυγάδες ...τα λειψά μιστά ...Η ζωή που την κατάντησαν φαρμάκι ...Οι νέοι εμιγκρέδες μιας Πατρίδας, που θυσιάζονται για του ψωμιού το όνειρο.

Συμβουλευτείτε το μαντείο

 Ο Αιγέας συμβουλεύεται την Πυθία, αττική ερυθρόμορφη κύλικα του Ζωγράφου του Κόδρου, 
5ος αι. π.Χ., Antikensammlung Berlin

Το Τμήμα Κλασικών Σπουδών του University College of London σας δίνει την ευκαιρία να ζήσετε για λίγο μια εμπειρία της αρχαιότητας: να ρωτήσετε ένα μαντείο ό,τι θέλετε.

Η προοπτική είναι ιδιαιτέρως θελκτική και νομίζω ότι δύσκολα μπορεί κανείς να αντισταθεί να ρωτήσει Ό,ΤΙ θέλει.   Σας προειδοποιώ όμως. Τα μαντεία ήταν διάσημα για τις διφορούμενες απαντήσεις τους.   

Ο "ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΔΙΑΚΟΣ" μια άγνωστη ιστορία από τους Δελφούς.

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ

Ο  ΚΟΚΚΙΝΟΣ  ΔΙΑΚΟΣ

(Ιστορία της εποχής του Όθωνος)

Ο Γάλλος ακαδημαϊκός Γκεμπάρ, επισκεφθείς κατά το 1862 την Ελλάδα και μεταβάς εις τους Δελφούς, έγραψε κατόπιν τας εντυπώσεις του, οι οποίες δίδουν μια ζωντανή εικόνα της ρομαντικής εκείνης εποχής και παρουσιάζει τα διάφορα μέρη της Στερεάς Ελλάδος, με μια δύναμη περιγραφής πρωτοφανή. Οι αναγνώστες της «Κυριακάτικης» ας απολαύσουν και ας ταξιδεύσουν λίγο, νοερός, εις άλλες εποχές και άλλους τόπους.

Α’

Ήταν άνοιξη του 1862. Ο Βέπερ πήγαινε εις τους Δελφούς, για να λάβει αντίγραφα των επιγραφών που ήσαν χαραγμένες εις τα θεμέλια του ναού. Τον συνόδευα με δύο εταίρους της Σχολής. Είμεθα πολύ νέοι και πολύ εύθυμοι.

Τι θαυμάσιος καιρός και πόσο τρελή η διάβασή μας από τον Ισθμό, με ένα αρχαϊκό άρμα, που εδώ το λένε «σούστα». Το μειδίαμα των κόλπων της Ναυπάκτου, η επιβλητική χάρις του Κιθαιρώνος, η Σικυών αναπαυομένη μέσα στα φρεσκόφυλλα αμπέλια της, η λεπτή και ευγενής άποψη των ορέων της Φωκίδος, η μελαγχολική σοβαρότητα των ορέων της Αρκαδίας!

Αποβιβασθήκαμε εις το επίνειο των Σαλώνων και κάμαμε ένα γύρο για να επισκεφθούμε την Ακρόπολη της Αμφίσσης, εις τας υπωρείας του Παρνασσού, ανεβήκαμε το βουνό και το βράδυ βρεθήκαμε πολύ υψηλά εις το όρος. Εζητήσαμε φιλοξενία εις το Μοναστήρι του Προφήτη Ηλία. Μόλις δειπνήσαμε, μια κραυγή ακούστηκε στη θύρα :

- Φωτιά ! Φωτιά !

Είχε πιάσει μια πυρκαϊά, πραγματικός, περίεργος. Είχε πιάσει ένας εξώστης ξύλινος, εις την εσωτερική πρόσοψη της Μονής και φλόγες έλαμπαν στη σκοτεινή νύχτα, ενώ πάνω εις τον ουρανό, άλλες πυρκαϊες φούντωναν. Θύελλα είχε εκραγεί και αστραπές φώτιζαν τον κόσμο και βροντές κατρακυλούσαν από τις βουνοκορφές.

Στον απόηχο μιας σημαντικής Έκθεσης Ζωγραφικής

Του Στάθη Ασημάκη

«Ένας πίνακας πρέπει να διηγείται κάτι, να κάνει το θεατή να στοχάζεται, όπως ένα ποίημα, να του αφήνει την εντύπωση ενός μουσικού κομματιού.» 

                                                    Arnold Boeclin

                                                             (εκπρόσωπος του γερμανικού Συμβολισμού)

Ο συμπατριώτης μας ζωγράφος Γιώργος Γρανιτσιώτης έχει, ως γνωστόν,  αποφασίσει από την αρχή της εικαστικής του πορείας να μην ακολουθήσει την καλλιτεχνική ‘‘πεπατημένη’’, δηλαδή πρόχειρη δουλειά, πολλά καλλιτεχνικά μπλα-μπλα με σκοπό τη φήμη, το εμπορικό αλισφερίσι και την ‘‘κονόμα’’.

Αντίθετα, αποφάσισε τη δύσκολη, αλλά αληθινή καλλιτεχνική πορεία, που σημαίνει πολύ δουλειά και καθόλου μόστρα. Βεβαίως, πέρασε στην ακρότητα του καλλιτεχνικού αναχωρητισμού, αρνούμενος πεισματικά να εκθέτει και να πωλεί έργα του.

Ίσως έπαιξαν ρόλο εγγενείς παράγοντες όπως η σεμνότητά του, η καλλιτεχνική του αυστηρότητα, ακόμα και η απουσία συγκυριών που θα  ήσαν συμβατές με την καλλιτεχνική δεοντολογία του. Όμως, όταν συνωμοτήσει το σύμπαν θα υπάρξει το συμβάν. Έτσι, κάποια  βραδιά του περασμένου Φθινόπωρου, μεταξύ ρούμι και τσίπουρου με τον παιδικό και αγαπημένο φίλο του Γιώργο Σιδηρά έπεσε η ιδέα της προσφοράς αίθουσας, για να στηθεί μια έκθεση ζωγραφικής στην Αράχοβα τις μέρες των γιορτών των Χριστουγέννων - Πρωτοχρονιάς και Φώτων. Ο ζωγράφος, ευτυχώς, είπε το ναι και όλα τα απαραίτητα μπήκαν σε γραμμή υλοποίησης.

ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ ΣΤΟΥΣ ΔΕΛΦΟΥΣ

Καλωσόρισμα στους Δελφούς, χαλκογραφία από το βιβλίο Grece et Turkuie, notes de voyage, του Alfred Gillieron (Paris 1877).

Η ΟΜΟΡΦΗ ΑΝΤΙΚΥΡΑ