ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗΝ ΑΡΑΧΩΒΑ

Ο Κ. Λόντος αντιπρόεδρος του συνδέσμου των «Φίλων της Μεταψυχικής», τον Δεκέμβριο του 1962 δημοσίευσε ένα παραφυσικό φαινόμενο, που έλαβε χώρα στην Αράχωβα, όπου διαπίστωσε ο ίδιος μαζί με τις δυο κόρες του. Το φαινόμενο αυτό έλεγξε για την γνησιότητά του ο καθηγητής του πανεπιστημίου κ. Π. Γιωτόπουλος και ζητώντας πληροφορίες από την Αράχωβα έμαθε ότι όντος το σπίτι αυτό στο οποίο έλαβε χώρα το περιστατικό ήταν στοιχειωμένο για ένα διάστημα.

“ Στην Αράχωβα της Λειβαδιάς μέχρι του 1949 περίπου, ζούσε η Αγγελική Λαζαρή γραία πλέον, διότι δεν ηθέλησε να παντρευτεί.Ένα άτυχο ειδύλλιο είχε γεννηθεί με ένα νέο που ξενιτεύτηκε. Ο καιρός περνούσε και η Αγγελική του κάκου τον περίμενε να ξαναγυρίσει. Πολλά παλικάρια του τόπου την είχαν ζητήσει σε γάμο γιατί εκτός από τα άλλα χαρίσματά της είχε και τον τρόπο της πολύ καλά σε ελαιώνες και αμπέλια.

Μα η Αγγελική δεν εννοούσε να λησμονήσει τον αγαπημένο της και να αρνηθεί την υπόσχεση που του είχε δώσει να τον περιμένει. Και τον περίμενε.

"εις ενθύμιον"

Η Δημοτική Ενότητα της Αράχωβας και το Λαογραφικό Μουσείο Αράχωβας θα παρουσιάσουν το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2015 και ώρα 7.30 μ.μ. το βιβλίο του συμπατριώτη μας αραχωβίτη Γεωργίου Αναγνώστου εκπαιδευτικού και λαογράφου, "εις ενθύμιον" που επιμελήθηκε ο ίδιος μαζί με τον επίσης συμπατριώτη μας Στάθη Ασημάκη και βασίζεται στο ημερολόγιο των βαλκανικών πολέμων του Γεωργίου Δεμερτζή.

Προλογίζει η καθηγήτρια νεότερης ιστορίας του Πανεπιστημίου Πατρών κ. Λάζου Βασιλική.

Ταυτόχρονα θα λειτουργήσει στην αίθουσα του Λαογραφικού Μουσείου, έκθεση φωτογραφίας της περιόδου των Βαλκανικών πολέμων, το ερχόμενο Σαββατοκύριακο, (απ' το Σάββατο 7/11 18.30).

Σκόρπιες γνώσεις ναι, σκόρπια λόγια όχι.

[17^ο ]

Επιμέλεια : Στάθης Ασημάκης

 Πόσο “μας επιτρέπεται” να γνωρίσουμε;

[α]

Ο άνθρωπος μέσα από  τις επιστήμες του θέτει συνεχώς νέα ερωτήματα και προσπαθεί να συνθέσει την αλήθεια της δικής του ύπαρξης και της πραγματικότητας που τον περιβάλλει.

Εάν θεωρηθεί ότι τα Μαθηματικά και η Φυσική είναι το Α και το Ω των επιστημών που στοχεύουν στα βασικά και τα θεμελιώδη, τότε όλες οι άλλες επιστήμες εγκιβωτίζονται ανάμεσά τους, προκειμένου να δείξουν τις… “λεπτομέρειες”. Και ενώ στη βάση τους τα Μαθηματικά και η Φυσική φαίνονται ξεχωριστοί τομείς γνώσης, στην κορυφή τους  συνδέονται τόσο στενά, ώστε αποτελούν τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. 

Τα Μαθηματικά από τα πρώτα τους βήματα - εποχή των αρχαίων Ελλήνων - μέχρι τη σύγχρονη εποχή αποκτούν συνεχώς νέα βέλη στη φαρέτρα τους. Μήπως όμως εξαντληθούν οι περιοχές απ’ όπου αυτά αρδεύονται, οπότε σε αυτή την περίπτωση χωρίς άλλα μαθηματικά εργαλεία θα “στεγνώσει” η παραπέρα έρευνα της Φυσικής, πριν προφτάσει να αποκαλύψει τη μεγάλη αλήθεια, ή μήπως οι εν λόγω περιοχές είναι ανεξάντλητες, οπότε αυτού του είδους η αναζήτηση θα συνεχίζεται ως επιστημονικό σισσύφιο μαρτύριο;

Οι φελλοί επιπλέουν!!

Μαυρόπουλος Χρίστος

Χαμογελούσε εύκολα.

Ήταν κι ευγενικός. Με όλους και με όλα.

Το πιότερο με τις γυναίκες. Ακόμα και με την κυρά του.

"Ναι καλή μου...ναι χρυσή μου", τον άκουγαν να της λέει όταν συχνά πυκνά τηλεφωνιόντουσαν και γιόμιζε σορόπια και μέλια το γραφείο!

Ήταν και σπουδαγμένος, σε ξένα πανεπιστήμια, με γλώσσες και πτυχία!

Και το φέρσιμό του...ξενόφερτο. Ευρωπαίου θαρρείς διπλωμάτη!

Ακόμα και στις συμφορές και στα δύσκολα.

Η κεκαυμένη στήλη

Η κεκαυμένη στήλη το 1912.

Στην Κωνσταντινούπολη στο Τσεμπερλί Τας υπάρχει η "κεκαυμένη στήλη". Αυτή αποτελείται από οκτώ μεγάλα τεμάχια λίθων από πορφυρίτη και είχε ύψος 40 μέτρων. Είχε πρωτοαφιερωθεί στους Δελφούς και επάνω έφερε άγαλμα

Σκόρπιες γνώσεις ναι, σκόρπια λόγια όχι.

[16^ο ]

"Ο Ελληνικός Πολιτισμός και οι άλλοι. "

Επιμέλεια : Στάθης Ασημάκης

· Ο ελληνικός πολιτισμός θεωρείται κατεξοχήν ερωτικός. Σ’ αυτόν υπάρχει ο έρως των αξιών, όπως: της αλήθειας, της αρετής, της ομορφιάς και της  ελευθερίας.

Η αρχαία ελληνική σκέψη δεν αντιμετωπίζει τα πράγματα απόλυτα και δογματικά (Το απόλυτο είναι προνόμιο του Θείου, ενώ το μερικό και σχετικό είναι τα μόνα που υπεισέρχονται στην περιοχή της ανθρώπινης αναζήτησης).        

Διακρίνει πάντα δυο διαφορετικές μεταξύ τους ή αλληλοσυγκρουόμενες εκδοχές και προσπαθεί, στη συνέχεια, συνθέτοντας να πλησιάσει μεταξύ τους τα διεστώτα. Γενικώς, θεωρεί ότι δεν υπάρχουν οριστικές και αμετάκλητες λύσεις, αλλά προσεγγίσεις που συνεχώς χρειάζονται παραπέρα επεξεργασίες και συμπληρώσεις. Ουσιαστικά, δεν υπάρχει οριστικό τέλος στην αναζήτηση της αλήθειας, γι’ αυτό επιχειρείται συνεχώς να προσεγγισθεί αυτή, ξεκινώντας κάθε φορά από διαφορετική οπτική γωνία και έχοντας ως πολύτιμο εφόδιο την αρχή της διαλεκτικής που αποτελεί ύψιστη κατάκτηση της αρχαιοελληνικής σκέψης.

Η εξουσία!

Μαυρόπουλος Χρίστος

Τι είναι στ' αλήθεια η εξουσία;

Πάθος, αρρώστεια και φιλοδοξία;

Όνειρο και καημός του πάσα ενός που θέλει να "προσφέρει μα και να θυσιαστεί", κατά πως λέει για την Πατρίδα;

Πέτρος Κόκκαλης: «Πρέπει να πεθάνουμε συνεπείς με τον εαυτό μας και με τους αγώνες μας»

Ο καθηγητής Πέτρος Σ. Κόκκαλης
(σκίτσο Δ. Μεγαλίδη)

«Ογκόλιθος της Ιατρικής και Χειρουργικής, με βαθιά επιστημονική γνώση, τόλμη και επιδεξιότητα… Ύπαρξη με φλέβα επαναστατική, ανήσυχη, με μυαλό οξύτατο… καρδιά παλλόμενη στο ρυθμό του ανθρώπινου πόνου, κολόνα αξιοπρέπειας και ύψιστου πατριωτισμού… Η θεράπουσα αγκαλιά των φτωχών και καταφρονεμένων… δόσιμο ολοκληρωτικό… συγκαταλέγεται ανάμεσα στους ανθρώπους εκείνους που ορθώθηκαν να εμποδίσουν την καταστροφή, που αυτοεπιστρατεύτηκαν  για να προοδεύσει ο κόσμος προς την ειρήνη και την ευτυχία…»

Ο Πέτρος Κόκκαλης γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 1896. Προσωπικότητα χαρισματική και ιδιαίτερα ιδιοφυής . Πέρασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας σε ηλικία 15 ετών και συνέχισε να σπουδάζει στο εξωτερικό στα Πανεπιστήμια του Βερολίνου , της Βέρνης και της Ζυρίχης δίπλα σε κορυφαίους επιστήμονες της ιατρικής διαφόρων ειδικοτήτων. Σε νεαρή ηλικία ανακηρύχθηκε διδάκτορας της Ιατρικής με ακόμη πιο σημαντική διάκριση το διορισμό του ως Αναπληρωτή Διευθυντή του Χειρουργικού Ακτινολογικού Τμήματος του Νοσοκομείου του Ζόλινγκεν Βησθεδά στο Μόναχο, επιλογή ιδιαίτερα σημαντική για έναν γιατρό που δεν ήταν Γερμανός.

1947: ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΝΙΟΧΟ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ

Ο ΗΝΙΟΧΟΣ ΖΗΤΕΙ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ

ΕΙΣ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟΝ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ

Ελάβαμεν την κατωτέρω επιστολήν προς τον Πρόεδρον της Κυβερνήσεως και τους αρχηγούς των κομμάτων και την δημοσιεύομεν ως έχει και ως προς την υπογραφήν και ως προς την διατύπωσιν, η οποία με την ιδιοτυπίαν της είναι αρκετά ενδιαφέρουσα. Ταυτοχρόνως δημοσιεύομεν και την συναποσταλείσαν μετά της επιστολής φωτογραφίαν του Ηνιόχου των Δελφών:

Εξοχότατε Κύριε Πρόεδρε της Κυβερνήσεως.

Εξοχότατοι Κύριοι Αρχηγοί.

Η Παγκόσμιος λαίλαψ με μετέφερε εκ του Μουσείου Δελφών εις τα υπόγεια του Μουσείου Αθηνών.

Περιδιαβαίνοντας

Μαυρόπουλος Χρίστος

Χρονογράφημα

Στρατάριζε ο ανθρωπάκος τούτες τις τελευταίες εβδομάδες, περιδιαβαίνοντας την αγορά, τις γειτονιές...Έμπανε στα μαγαζιά, κουβέντιαζε με τους μπαρμπέρηδες, τα χασαπάκια, τους μπαλωματήδες...Στα σαπουναριά "έκοβε", μια στάλα να ξαποστάσει κι ύστερα δώστου πάλι στις ανηδοριές!

Και πήγαινε σπίτι βροντοχτυπώντας πόρτες και κουδούνια. Βγαίναν κυράδες με τα μπικουτί στα μαλλιά τους...Άλλες με ρόμπες κόκκινες και τα λαγγόνια τους καλόσχημα... Κάποιες ουρί παραδεισένια, με ανύπνωτο, σπαρταριστό τον κόρφο τους...Κι ήσαντε και λιγοστές θαρρείς οργισμένες πεθερές, που τον ξαπόστελναν με βιάση κι αγριάδα!

Κι αυτός, σπαθάτος, γλυκομίλητος, πίσωπατώντας ώρες ώρες πόριζε με φιοριτούρες και χαμόγελα.

Ποιός ήταν τούτος πάλι; Τι γύρευε κι ανάβραζε την πολιτεία από τον πάτο ως την κορφή;

"Κάτι πουλάςι", είπε ο Στρατής εκεί που κάθονταν με τους βλάμηδες στον καφενέ.

"Ίσως και να γυρεύει κάποιονε", πέταξε ο Αντώνης.

"Μπα, ζήτουλας θάναι", μουρμούρισε ο Ανάργυρος.