Στο μπαλκόνι του Παρνασσού το 1954

 

ΔΙΗΜΕΡΕΣ ΧΟΡΕΥΤΙΚΕΣ ΕΠΙΔΕΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΡΑΧΩΒΑ

ΤΟΠΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΙ ΛΑΪΚΟΙ ΧΟΡΟΙ

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΤΣΟΠΑΝΗΔΩΝ

Δύο μέρες – Κυριακή και Δευτέρα – η Αράχωβα το μπαλκόνι του Παρνασσού, έγινε σκηνή χορευτικών επιδείξεων των εθνικών χορών της Ελλάδος, όπως τους χορεύει ο λαός στα βουνά και τ’ ακρογιάλια, οι τσοπάνηδες της Ρούμελης, του Μωρηά και της Ηπείρου, οι λυγερές της Μακεδονίας, της Κρήτης και των άλλων νησιών. Και με την ευκαιρία αυτή έγινε και χώρος εκθέσεως των προϊόντων της φημισμένης αραχωβίτικης χειροτεχνίας. Τις γιορτές ωργάνωσε η «Ομοσπονδία Εκδρομικών Σωματείων της Ελλάδος» με τη σύμπραξι και συνεργασία του Δήμου Αράχωβας και την προσφορά του «Ομίλου Διαδόσεως Εθνικών Χορών» και των ορεσειβίων τσοπάνηδων του Παρνασσού, που κατέβηκαν από τις στάνες και χόρεψαν τους δικούς τους ποιμενικούς χορούς με συνοδεία λαϊκής ορχήστρας του τόπου.

ΥΠΟΔΟΧΗ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΑΠΟ ΑΡΑΧΩΒΙΤΕΣ ΤΟ 1872

 

Μας γράφουσιν εξ Αραχώβης τα επόμενα:

Σήμερον περί την 6^ην της πρωΐας περί τους διακοσίους εκ των συνδημοτών και φίλων μας επί κεφαλής έχοντες τον Αλέξ. Αλεξανδρόγιαννον[1]και άλλους κομματάρχας, εξεκίνησαν εντεύθεν διευθυνόμενοι εις Ιτέαν όπως προϋπαντήσωσι τον κ. Αντων. Γεωργαντά[2]. Η εντεύθεν έξοδος των ανωτέρω ην πανηγυρικωτάτη καθόσον προηγείτο σημαία λευκή, ταύτην δε παρηκολούθουν τέσσαρες τυμπανισταί και ισάριθμοι αυλισταί και κατόπιν άπαντες οι ανωτέρω άνδρες, όλοι νέοι και καλώς ωπλισμένοι. Εγώ δε δεν ηκολούθησα μείνας ενταύθα όπως ετοιμάσω τα της ενταύθα υποδοχής. Και εν μεν τη Ιτέα εγένετο ούτω πως η τελετή. Άμα φθάσαντος του ατμοκινήτου εν Ιτέα, ο Αλέξανδρος ετοιμάσας λέμβον εισήλθεν εν αυτή μετά της σημαίας και 40 νέων ενόπλων, όπως αναβή εις το ατμοκίνητον, όπερ ήτο το Βυζάντιον, ως και εγένετο. Κατά δε την κατάβασιν του κ. Γεωργαντά εις την λέμβον, οι λοιποί οπλίται όντες παρατεταγμένοι πέριξ του λιμένος, ήρχισαν σφοδρόν πυροβολισμόν, τον οποίον συνώδευσαν διά ζωηρωτάτων ζητωκραυγών υπέρ του κ. Γεωργαντά και Κουτσοπετάλου.

Γ. ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΗΣ

Γεώργιος Καραθανάσης

Ἀρχιλῃστής  ἐναντίον τριῶν λῃστῶν. Πῶς ἐξηγοράσθη ἡ ἐξόντωσίς των.

Τὰ  εὐεργητικά ἀποτελέσματα ἑνός νομοθετικοῦ διατάγματος.

Εἰς τὴν Ἀνωτέραν Διοίκησιν  Χωροφυλακῆς  Στερεᾶς Ἑλλάδος, τῆς ὁποίας  προΐσταται ὁ ἀντισυνταγματάρχης κ. Μπαρμπέτσης ἐλήφθησαν αἱ λεπτομερεῖς ἐκθέσεις τῶν  ἁρμοδίων ἀρχῶν ἐπί  τοῦ κάτωθι πρωτοφανοῦς γεγονότος, τὸ  ὁποῖον πρό τινων ἡμερῶν ἀνηγγέλθη ἐκ Λαμίας διὰ τοῦ ἑξῆς συντόμου τηλεγραφήματος:

«Ὁ ἐπικεκηρυγμένος λῃστής Γ. Καραθανάσης ἐφόνευσε παρά τὴν Ἀράχωβαν τοὺς ἐπικεκηρυγμένους λῃστάς κ. Κύρκον, Ἀ. Παπαϊωάννου καὶ Φαρμάκην. Μετά τὴν πράξιν του ταύτην ὁ φονεύς λῃστής προσῆλθε καὶ παρεδόθη εἰς τὰς ἐν Λαμίᾳ ἀρχάς.»

Ἐπί τῶν ἀνωτέρω γεγονότων μᾶς γράφει ἐκ Λαμίας τὰ ἑξῆς ἔκτακτος συνεργάτης μας:

Πρὸ δύο μηνῶν διά Νομοθετικοῦ Διατάγματος καθωρίσθη ὅτι οἱοσδήποτε ἐπικεκηρυγμένος λῃστής φονεύσῃ ἕτερον ἐπικεκηρυγμένον λῃστήν ἀπαλάσσεται πάσης περαιτέρω καταδιώξεως. Τὸ Διάταγμα τοῦτο ἐκοινοποιήθη  πρὸς ἁπάσας τὰς δικαστικάς καὶ ἀστυνομικάς ἀρχάς τοῦ Κράτους καὶ  ἔφερεν εἰς ἀναστάτωσιν ὁλόκληρον  τὸν λῃστρικόν κόσμον τῆς  ὑπαίθρου χώρας, μεταξύ τοῦ  ὁποίου  αἱ κρατοῦσαι μέχρι τινός ἀμοιβαία ἐμπιστοσύνη καὶ ἀλληλεγγύη διεσαλεύθησαν σοβαρῶς.

Ἀπό τῆς κοινοποιήσεως τοῦ νέου νομοθετικοῦ μέτρου ἤρχισε καὶ ἡ καταδίωξις μεταξύ τῶν  λῃστρικῶν συμμοριῶν καὶ τὰ  πρῶτα εὐεργετικά ἀποτελέσματα διά τοὺς μαστιζομένους πληθυσμούς τῆς ὑπαίθρου  χώρας ἐξεδηλώθησαν εἰς τὴν  περιφέρειαν  τῆς  Ἀραχώβης.

12/12 Η Μαριώ!

 

Του Στέργιου Μπακολουκά

Από τότε που στάθηκε μπόσικη μπροστά στη γοητεία εκείνου του περαστικού  λυγερού γαλανομάτη, με το ξανθό τρίχωμα, την υγρή μύτη  και το γλυκό κάλεσμα, παίρνοντας τα φιλιά και τα χάδια του σαν υπόσχεση αιώνιας αφοσίωσης, η καθημερινότητά της άλλαξε!  διότι αυτός αποδείχτηκε  …πονηρός μουσαφίρης και αθεράπευτα διαβατάρης, αφήνοντας στη νεαρή νιόβγαλτη παιδούλα,  μονάχα μια φευγαλέα ανάμνηση από την  παρουσία του. Όταν εκείνος έφυγε και τον έχασε, δεν είχε ιδέα  πόσο ακριβά θα πλήρωνε την πρόσκαιρη ξενοιασιά που βίωσε μαζί του. Προς στιγμήν νόμισε ότι η ευτυχία θα  μπορούσε να διαρκέσει, ίσως και παντοτινά! όμως γρήγορα διαψεύστηκε, όταν ήρθε  αντιμέτωπη με την πραγματικότητα, όπου  τα όνειρα δεν είχαν   γλυκό και αίσιο τέλος, αλλά αποδείχτηκαν εργασιακό κάτεργο για την ίδια, γιατί είχαν  σαν  τίμημα  την κοπιαστική, ανατροφική γοητεία  που  ορθώθηκε μπροστά της με σάρκα και οστά, παίρνοντας ίδια μορφή με πέντε αλεπουδίσιες μουσούδες, που ήρθαν στη ζωή, λίγο αργότερα, γεμάτες ζωντάνια, σκανταλιές  και  ανεξάντλητη …όρεξη, τόση, όση εκείνη έπρεπε να καλύψει γράφοντας …υπερωρίες σεργιανώντας τα βουνά και τα πλάγια και εφευρίσκοντας νέους τρόπους σίτισης! αναστατώνοντας και   ….τεντώνοντας έτσι τη ζωή της πέρα από τα όρια που νόμιζε ότι είχε χαράξει και πίστευε ότι άντεχε!

ΕΝΑΣ ΛΗΣΤΗΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ… ΠΡΟΦΗΤΗΣ

 

Ο ΜΠΑΛΟΥΡΔΟΣ: ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΛΗΣΤΗΣ, ΚΑΛΟΓΗΡΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΣ!

Από τους Δελφούς ευρέθηκα μια μέρα στην Αράχωβα της Βοιωτίας και από εκεί θα κατέβαινα στην Δαύλεια.

Ένα απόγευμα που εκαθήμεθα στην μοναδική πλατεία της Αράχωβας – η παρέα δεν ήτο μικρά – και απολαμβάναμε την μουσική του νερού που άφθονο κυλά από τέσσερα μαρμάρινα στόματα αποτελούντα την βάσιν του Ηρώου των πεσόντων το 1912 -1913 Αραχωβιτών, μια νέα ακόμη μαυροφορεμένη γυναίκα επέρασε και μας εχαιρέτισε με τρόπο που έλεγε πως σε κάποιον ήθελε να μιλήση.

Από την παρέα εσηκώθηκεν ένας νεαρός δικηγόρος. Μίλησε λίγο με την νέα γυναίκα και ύστερα την εχαιρέτησε.

Είναι η γυναίκα του κακομοίρη του Μπαλούρδου, είπε σε μένα ο δικηγόρος. Τι του κατέβηκε τον τελευταίο καιρό να γίνει από ληστής καλόγηρος και προφήτης, ακόμη κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει. Απέθανε στας φυλακάς του Συγγρού και άφισε για μόνη κληρονομιά στη γυναίκα του ένα ράσο, τη καλογερική σκούφια του, και κάτι τετράδια με προφητείας και χρησμούς.

Για τον Μπαλούρδο δεν είχα ακούσει ολίγα στο ταξίδι μου. Η φήμη του ως ληστού κατ’ αρχάς, ως προφήτου κατόπιν και θεοπνεύστου είχεν από τον Παρνασσό απλωθή εις όλην την Βοιωτία, την Φθιώτιδα, την Φωκίδα, την Λοκρίδα και έφθασεν ως την Θεσσαλία. Οι χωρικοί ωμιλούσν περισσότερο για ένα θεόπεμπτο και εμπνευσμένον άνθρωπο παρά για έναν ληστή. Ολίγο μάλιστα ακόμη και θα τον έπερναν για ένα όσιο η νεοάγιο γιατί η φήμη των προφητειών του διαρκώς και εμεγάλωνε.

Αραχωβίτισσα με τη ρόκα της

 Φωτογραφία Αραχωβίτισσας που γνέθει με τη ρόκα της, δημοσιευμένη στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ στις 6/11/1949. Η λεζάντα γράφει: Η ζωή ξαναγυρίζει εις την Ρούμελην. Η γυναίκα της Αράχωβας με την ρόκα της.

Δείπνο στα Κελάρια!

 

Του Στέργιου Μπακολουκά

Δεν ήταν τραπέζι αυτό που στρώθηκε! Ένας χαμηλός αρμακάς (σωρός) από πέτρες ήταν που το παράσταινε. Πάνω του ήταν τοποθετημένες με μαεστρία πέντε έξη μακρόστενες άτεχνα κομμένες ξύλινες  τάβλες, τα εμφανέστατα ελαττώματα των οποίων μάταια  επιχειρούσαν να καλύψουν,  ένα μεγάλο  μάλλινο ύφασμα με πολύχρωμα ξεθωριασμένα πλουμίδια, υφασμένα σε αράδες κατά μήκος και το πλάτος του, το οποίο αντικαθιστούσε το …..τραπεζομάντιλο, όπως  και οι ελάτινες  κλάρες που ήταν τοποθετημένες  επάνω στο στρωσίδι  ακολουθώντας την ευθεία των μαδεριών, η μια πάνω στην άλλη σταυρωτά,  επιδιώκοντας να μοιάσουν σε ευρύχωρες γιορτινές πιατέλες φαγητού σαν εκείνες ενός κανονικού σπιτικού σε μέρα γιορτινή .

Αυτό που θ’ ακολουθούσε όμως, πράγματι θα ήταν Δείπνο φαγητού και συνεύρεσης, γιατί τέτοιο θα το έκαναν αυτοί που σε λίγο θα κάθονταν γύρω του, γυναίκες παιδιά και άντρες από τις στρούγκες που αναπτύσσονταν στο δυτικό μέρος από τη λάκκα, με πλάτη στα δασά έλατα, της τοποθεσίας Κελάρια της Αράχοβας του Παρνασσού, κατακαλόκαιρο μια δεκαετία μετά τα μέσα του περασμένου αιώνα, έχοντας κάθε λόγο να γιορτάζουν διότι αυτό στρώθηκε για τα ‘’επινίκια’’  μιας σκληρής και επώδυνης  ‘’μάχης’’ που δόθηκε και  κερδήθηκε, από  έναν  τραχύ και δύσκολο αντίπαλο. Το σημερινό τραπέζωμα θα ήταν γιορτινό, ανεξάρτητα αν κανένας άγιος  δεν ήταν γραμμένος γι’ αυτή τη μέρα στα κιτάπια του ημερολόγιου, αλλά  και του  πολυξεφυλλισμένου και καταταλαιπωρημένου Καζαμία που  γυρόφερνε στις διάφορες καβάτζες απ’ τις αραιές στρούγκες του …τσοπανομαχαλά!

Περί (Α)Ράχοβας

 

Μέρος 1ο
Η κατάληξη

Θα ξεκινήσουμε την έρευνα, αναφορικά με το τοπωνύμιο (Α)ράχοβα, αντίστροφα, δηλαδή  επιχειρώντας πρώτα να ξεδιαλύνουμε το ζήτημα που σχετίζεται με την κατάληξη -οβα (-ova), πασίγνωστη ως σλαβική, και φορτωμένη έως τώρα με βεβαιότητες ως προς την προέλευσή της.

Το πρώτο, λοιπόν, ερώτημα που τίθεται είναι αυτό: «η κατάληξη αυτή όντως είναι αποκλειστικά σλαβική ή απαντάται και σε άλλες γλώσσες, όχι βεβαίως ως δάνειο από την παλαιοσλαβική, αλλά ως αυτοτελής;»

Σύμφωνα με την ισχύουσα άποψη, στις σύγχρονες σλαβικές γλώσσες οι καταλήξεις: -ova, -ovo έχουν την έννοια: “του ανήκειν σε τόπο (οποιονδήποτε)” ή “τόπος (οποιοσδήποτε) που ανήκει σε κάποιον”.

Μάλιστα, το πρωτοσλαβικό μόρφημα (κτητικό ή πατρωνυμικό δηλωτικό τόπων) -ov δημιουργεί επίσης και συσχετιστικά επίθετα, δηλαδή επίθετα (αρσενικό -ov, θηλυκό -ova, ουδέτερο -ovo) που συσχετίζουν κάποιο αντικείμενο με κάποιο άλλο. Δηλαδή, το σλαβικό -ov έχει την ίδια λειτουργία με το ελληνικό -ιος.

Έτσι, όπου εντοπιστεί τοπωνύμιο με τέτοια κατάληξη, χωρίς πολλή σκέψη χαρακτηρίζεται αμέσως ως σλαβικό.

Αν ανατρέξουμε στην αρχαιοελληνική γραμματεία και συγκεκριμένα στους περίφημους “Παράλληλους βίους” του Πλούταρχου, ειδικότερα δε στο “Πελοπίδας - Μάρκελλος”, διαπιστώνουμε ότι τοπωνύμιο Ova(Όβα), υπήρχε έξω από τη Ρώμη, το ενωρίτερο τουλάχιστον από τον 3^ο π.Χ. αιώνα που έδρασε ο ύπατος Μάρκελλος, και το αργότερο το 2^ο μ.Χ. αιώνα που έγραψε ο Πλούταρχος το εν λόγω έργο του.

Συγκεκριμένα, ο αρχαίος συγγραφέας κάνει μνεία μιας πόλης κοντά στη Ρώμη, όπου οι Έλληνες την ονόμαζαν Εύαν και οι Ρωμαίοι Όβα, στην οποία ο Ρωμαίος ύπατος Μάρκελλος θα έπρεπε να τελέσει το μικρό του θρίαμβο, ενώ το μεγάλο του θρίαμβο θα έπρεπε να τελέσει στο Αλβανό Όρος, και όχι στη Ρώμη, λόγω φθόνου των πολιτικών του αντιπάλων. Μάλιστα, εξηγεί και την προέλευση της ονομασίας αυτής της πόλης, που έχει ξεχωριστή σημασία, και τη συσχετίζει με τη λατινική λέξη ovis = πρόβατο.

«Βαθυσκαφής ολκός ριζωμάτων»

 

του Δημήτρη Ηλ. Ρεντίφη

Εκδόσεις ΓΚΟΒΟΣΤΗ, Αθήνα 2023, σελ.552

Από το φθινόπωρο του 1964, που πρωτοέφτασε ο Δημήτρης Ηλ. Ρεντίφης, ως καθηγητής Φιλόλογος, στο εξατάξιο τότε Γυμνάσιο της Αράχοβας, μέχρι σήμερα, συμπληρώνονται εξήντα (60) χρόνια.

Ήμουν, τότε, στην αρχή της τρίτης (Γ΄) τάξης, δηλαδή, ούτε πρωτάκι άπειρο, αλλά ούτε τελειόφοιτος που θα μπορούσα να κρίνω με ικανοποιητικούς όρους έναν καθηγητή μου. Αυτό, όμως, που θυμάμαι ακόμα και σήμερα είναι ότι μέσα σε λίγες εβδομάδες μετά την έναρξη του σχολικού εκείνου έτους, μια έντονη φήμη άρχισε να πλανιέται στο Γυμνάσιο για τον νέο αυτόν Φιλόλογο από τους Τσουκαλάδες. Φήμες, για άλλου τύπου καθηγητή, που μαγνήτιζε την τάξη με τις γνώσεις του και με τη μεγάλη του όρεξη για διδασκαλία.

Την άλλη χρονιά το διαπίστωσα ο ίδιος, όταν ανέλαβε να μας διδάξει Λατινικά, έστω για λίγο καιρό, καθόσον καταργήθηκε το μάθημα αυτό, με βάση το νέο τότε αναλυτικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα που ακολούθησε. Αργότερα, διδάχτηκα επίσης από τον ίδιο: Ιστορία για λίγο διάστημα, Ψυχολογία, καθώς και Αρχαία Ελληνικά. Ως τελειόφοιτος είχα πλέον διαμορφώσει άποψη για τον καθηγητή Δημήτρη Ρεντίφη, που συνοψίζεται σε μια μόνο λέξη:  ανεπανάληπτος!

Εάν, όμως, τότε κάποιος με κτυπούσε στην πλάτη και μου ψιθύριζε ότι αυτός ο καθηγητής θα με / μας δίδασκε και εξήντα (60) χρόνια μετά, αυτό δεν θα μπορούσα, όχι μόνο να το σκεφτώ, αλλά ούτε να το φανταστώ^. θα έμοιαζε απλώς σαν μια τρελή σκέψη στο μυαλό μου. Και, όμως, συνέβη και, πράγματι, εξακολουθεί να με / μας διδάσκει ως επιφανής φιλόλογος με την ίδια ζέση, με τον ίδιο οίστρο, και σίγουρα με μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία, που προκύπτει μέσα από τα εξήντα (60) χρόνια βαθυσκαφούς έρευνάς του σε ποικίλα θέματα Φιλολογίας, Φιλοσοφίας, Λογοτεχνίας, Λαογραφίας και Θεατρολογίας.

Η τελευταία φορά που «μπήκαμε» στην… «τάξη» του ήταν πριν πέντε (5) ακριβώς έτη, με το όγδοο βιβλίο του: «Πηγάσιοι Δρόμοι», εκδόσεις «Γκοβόστη». Τώρα, με το νέο του βιβλίο: «Βαθυσκαφής Ολκός Ριζωμάτων», εκδόσεις «Γκοβόστη», Οκτώβριος 2023, χτύπησε ξανά κουδούνι για να μας μαζέψει και πάλι στην.. «αίθουσα».

Ο δρόμος στην Αράχωβα: Μέσα ή έξω;

 

Πριν 43 χρόνια, τέτοια εποχή, η Αράχωβα έδινε μια μάχη για να μην περάσει ο δρόμος έξω από την Αράχωβα, αλλά να γίνει διαπλάτυνση μέσα στην πόλη. Το μεγαλύτερο ποσοστό  των Αραχωβιτών ήθελε την λύση της διαπλάτυνσης που τελικά δεν έγινε ποτέ. Σήμερα πλέον έχουμε φτάσει να λέμε για τούνελ που θα περάσει κάτω από την Αράχωβα και μάλιστα όπως μας πληροφορούν έχουν υπογραφεί και τα τεύχη δημοπράτησης της μελέτης. Εύχομαι να είμαστε τυχεροί να δούμε να γίνεται το έργο, γιατί αν περάσουν άλλα 40 χρόνια βλέπω να περνάνε τα αυτοκίνητα εναέρια και όχι υπόγεια.

Αλλά ας μπούμε στο κλίμα της εποχής, και να  διαβάσουμε πως κάλυψε ο δημοσιογράφος της εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος» Γ. Μαρμαρίδης στο ρεπορτάζ που έκανε στην Αράχωβα, και δημοσιεύτηκε στις 26 Οκτωβρίου 1980.

***

ΓΕΝΙΚΗ ΚΑΤΑΚΡΑΥΓΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ

ΧΩΡΟΤΑΞΙΑΣ ΟΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ

«Να πλατύνη ο δρόμος αλλιώς η Αράχωβά μας καταστρέφεται»

Ο ΔΗΜΟΣ, ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑΡΧΑΙ, Ο ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΖΗΤΟΥΝ: ΔΙΑΠΛΑΤΥΝΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ

Θύμα κακών – αν όχι κακοβούλων – εισηγήσεων έχουν πέσει οι αρμόδιοι υπουργοί στο θέμα του «δρόμου της Αράχωβας». Μελετώντας επί τόπου την όλη υπόθεση, αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς ότι δεν είναι δυνατόν ν’ αποτελεί προσωπική γνώμη ενός ανθρώπου το να περάσει ο δρόμος έξω από την γραφική κωμόπολη, νεκρώνοντας την οικονομική της άνθηση και καταστρέφοντας ανεπανόρθωτα το φυσικό της περιβάλλον. Το βασικό επιχείρημα των «υποστηρικτών» της γνώμης αυτής, ότι «δεν νοείται εθνική οδός να περνάει μέσα από πόλη», δεν στέκει, διότι μπορεί να έχει ισχύ μόνο στις περιπτώσεις που θα υπάρχουν και ο δρόμος και η πόλη. Όταν πρόκειται να μείνει μόνο η εθνική οδός και να… εξαφανισθή η πόλη, το επιχείρημα μετατρέπεται σε μακάβριο αστείο από εκείνα που λένε μερικού ανόητοι στα νεκροταφεία. Στις παρακάτω γραμμές θα προσπαθήσω να μεταφέρω όσα είδα και άκουσα στην ιστορική Αράχωβα. Από κει και ύστερα οι αρμόδιοι ας ενεργήσουν κατά συνείδηση. Όσοι νομίζουν ότι, η Αθήνα, έχει λίγο πληθυσμό και θέλουν να της τον πολλαπλασιάσουν, δεν έχουν παρά να αφανίσουν και τις τελευταίες, ελάχιστες, κωμοπόλεις της επαρχίας που όχι μόνο συγκρατούν, αλλά και αυξάνουν τους κατοίκους των.