Σκόρπιες γνώσεις ναι, σκόρπια λόγια όχι.

[21^ο - τελευταίο]

Επιμέλεια : Στάθης Ασημάκης

 

Συμπτώσεις; [β]

       

·  Ο εξέχον επιστήμονας Paul Davies, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Newcastle στο βιβλίο του: «Θεός και Μοντέρνα Φυσική»  γράφει:

«Το Σύμπαν είναι προϊόν του ανταγωνισμού της εκρηκτικής ορμής της Μεγάλης Έκρηξης και της δύναμης της βαρύτητας, η οποία έλκει τα απομακρυσμένα τμήματα προς την αρχική τους θέση. Αν η Μεγάλη Έκρηξη (Big Bang) ήταν λιγότερο σφοδρή, ο κόσμος θα ξαναγύριζε γρήγορα στην αρχική του μεγάλη συσπείρωση, εκεί απ’ όπου ξεκίνησε. Από την άλλη μεριά, αν η Μεγάλη Έκρηξη ήταν σφοδρότερη, η κοσμική ύλη θα διασκορπιζόταν πολύ γρήγορα και δεν θα προλάβαιναν να σχηματιστούν γαλαξίες.

Έτσι, η παρατηρούμενη δομή του Σύμπαντος φαίνεται να εξαρτάται από τη λεπτότατη ισορροπία ανάμεσα στην εκρηκτική ορμή και τη βαρυτική έλξη.

Το πόσο μεγάλη είναι η ευαισθησία αυτής της εξισορρόπησης βρέθηκε με τον ακόλουθο υπολογισμό: Στον αποκαλούμενο χρόνο του Plank (10-43 δευτερόλεπτα που είναι ο μικρότερος χρόνος, στον οποίο έχουν νόημα ο χώρος και ο χρόνος), η εξισορρόπηση ήταν ακριβής σε αναλογία 1 προς 10⁶⁰. Με άλλα λόγια, αν η εκρηκτική ισχύς της Μεγάλης Έκρηξης διέφερε μόνο κατά ένα μέρος στα 10⁶⁰, το Σύμπαν που βλέπουμε σήμερα δεν θα υπήρχε.

1897 : Σιδηρόδρομος από παραλίας Διστόμου μέχρι παραλίας Αταλάντης

Ήδη από το 1890 βλέπουμε να έχει δημιουργηθεί η ανάγκη μιας σιδηροδρομικής γραμμής, σε λιμάνι του Κορινθιακού κόλπου και από την μεριά της Στερεάς Ελλάδος, για εξυπηρέτηση μεταφοράς εμπορευμάτων, αφ’ ενός μεν από την Πελοπόννησο, αλλά και από τις πόλεις και τα χωριά της Στερεάς Ελλάδος, και να ενωθεί με τον εθνικό σιδηρόδρομο Πειραιώς – Λαρίσης.

Το 1890 ο Χαρίλαος Τρικούπης δίνει παραγγελία να μελετηθεί η κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής, από Μπράλλο μέχρι την Ιτέα ένα από τα κεντρικά λιμάνια του Κορινθιακού.(Δες εδώ: http://rakopolio.blogspot.gr/2014/09/blog-post_11.html )

Το έργο αυτό δεν προχώρησε, και μέσα σε επτά χρόνια ξαναβλέπουμε την πρόταση, να δημιουργηθεί σιδηροδρομική γραμμή πολύ κοντά από το προηγούμενο λιμάνι της Ιτέας, στο λιμάνι της παραλίας Διστόμου.

Το παρακάτω δημοσίευμα είναι επιστολή του Δημοσ. Λαπουσιάδη και δημοσιεύτηκε στον Αθηναϊκό τύπο τον Δεκέμβριο του 1897.

Αξιότιμε Κύριε Διευθυντά,

Εντός του Κορινθιακού κόλπου και ακριβώς αντίκρυ της νέας Κορίνθου κείται ο φυσικότατος και ευρύτατος λιμήν της παραλίας Διστόμου αποτελών ένα και τον αυτόν μετά της Αντικύρας λιμένα.

Ο λιμήν ούτος απέχει διά ξηράς 10 περίπου ώρας της παραλίας Αταλάντης, μεθ’ης συνδέεται ήδη μέχρι μεν του χωρίου Αγίου Βλασίου του δήμου Χαιρωνείας δι’ ομαλωτάτης και βατής οδού, εκείθεν δε μέχρι της παραλίας Αταλάντης δι’αμαξιτής.

Αμφότεροι οι ανωτέρω λιμένες είναι ήδη κέντρα εμπορίου, διότι αν και δεν υπάρχωσι τα μέσα συγκοινωνίας, εν τούτοις και άνευ αμαξιτής οδού διά των λιμένων τούτων επιβιβάζονται και αποβιβάζονται ετησίως 50 περίπου εκατομμύρια οκάδες εμπορευμάτων και προϊόντων των επαρχιών Λεβαδείας και Λοκρίδος.

ΑΡΑΧΩΒΑ 1930: ΤΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΤΟΜΗΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ

Η ΑΡΑΧΩΒΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΕΙ

ΑΡΑΧΩΒΑ, 24 Αυγούστου (Του ανταποκριτού μας).- Σήμερον την πρωίαν ήρχισαν οι εορταί της εκατονταετηρίδους εν μέσω βαθυτάτης συγκινήσεως και μεγάλου ενθουσιασμού.

Το θέαμα των γυναικών και ανδρών τόσον των εντοπίων, όσον και των παραθεριζόντων ενδεδυμένων την Αραχωβίτικην ενδυμασίαν, ήτο γραφικώτατον.

Παρέστησαν ο υπουργός κ. Αβραάμ, ο κ. Πετρίδης εκ μέρους της επιτροπής της εκατονταετηρίδος, οι κ. κ. Κάβουρας και Κίνιας εκ μέρους της γερουσίας, ο κ. Κουτσοπέταλος εκ μέρους της βουλής, ο στρατηγός κ. Μαζαράκης οι κ. κ. Νικολόπουλος, Χιλιαδάκης, Ζωϊτόπουλος εκ μέρους του 

ΣΤ’ ΟΣΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Στ’ Οσίου Λουκά το μοναστήρι, απ’ όσες

γυναίκες του Στειριού συμμαζεύτηκαν

τον Επιτάφιο να στολίσουν, κι’ όσες

μοιρολογήτρες ως με του Μεγάλου

Σαββάτου το ξημέρωμα αγρυπνήσαν,

ποια να στοχαστή – έτσι γλυκά θρηνούσαν!-

πως, κάτου απ΄τους ανθούς, τ’ ολόαχνο σμάλτο

του πεθαμένου του Άδωνη ήταν σάρκα

που πόνεσε βαθιά;

                                Γιατί κι ο πόνος

στα ρόδα μέσα, κι ο Επιτάφιος Θρήνος,

κ’ οι αναπνοές της άνοιξης που μπαίναν

απ’ του ναού τη θύρα αναφτερώναν

το νου τους στης Ανάστασης το θάμα,

και του Χριστού οι πληγές σαν ανεμώνες

τους φάνταζαν στα χέρια και  στα πόδια,

τι πολλά τον σκεπάζανε λουλούδια

που έτσι τρανά, έτσι βαθιά ευωδούσαν!...

Σκόρπιες γνώσεις ναι, σκόρπια λόγια όχι.

[20^ο ]

Επιμέλεια : Στάθης Ασημάκης

 

Συμπτώσεις; [α]

·  Σύμφωνα με το κορυφαίο Γάλλο Παλαιοντολόγο  Υβ Κοπένς:

« Οι αλλαγές που συμβαίνουν στον έμβιο κόσμο μπορεί να φαίνονται τυχαίες, στην ουσία όμως προϋπάρχουν ως δυνατότητα μέσα στο κύτταρο, είναι εγγεγραμμένες  σε αυτό, και όταν μια φυσική επιλογή πιέζει την κατάσταση και πρέπει το είδος να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες, τότε το κύτταρο από ένα ολόκληρο φάσμα επιλογών διαλέγει αυτή που είναι η σωστή. Οι αλλαγές στην πανίδα (και κατ’ αντίστοιχο τρόπο και στη χλωρίδα) συμβαίνουν σαν να μην υπάρχει η έννοια του τυχαίου, σαν να επεμβαίνει στα γονίδια το ίδιο το περιβάλλον».

Φαίνεται λοιπόν ότι ο Δημιουργός, όταν έφτιαξε το πρώτο κύτταρο, ενέγραψε σ’ αυτό όλες τις δυνατότητες, για να προκύψει ο φυτικός και ζωικός κόσμος  που έχει εμφανιστεί στη Γη  μέχρι σήμερα και αυτός βεβαίως που θα προκύψει στο μέλλον, εφόσον δεν καταστραφεί ολοκληρωτικά ο πλανήτης μας. Αυτές οι εγγεγραμμένες δυνατότητες πήραν συγκεκριμένη μορφή κάθε φορά που το γήινο περιβάλλον επιδρούσε με συγκεκριμένο τρόπο στις ζωικές οντότητες που είχαν προκύψει μέχρι τότε και θα εξακολουθήσει φαίνεται αυτό να γίνεται και στο μέλλον.

Είναι επίσης θαυμαστό ότι μέσα σε αυτό το πρώτο κύτταρο γράφτηκε και η δυνατότητα  της κρίσιμης επίδρασής του με το γήϊνο περιβάλλον, μέσω δηλαδή των εξελικτικών απογόνων του που ήταν τα φωτοσυνθετικά βακτήρια*, με αποτέλεσμα να εμφανιστεί και εξ αυτού του λόγου καθαρό οξυγόνο στη γήϊνη ατμόσφαιρα, τόσο απαραίτητο για την παρουσία και εξέλιξη, στη συνέχεια, της βιοποικιλότητας του πλανήτη μας.

________________

[* Το εκπληκτικό είναι ότι για να καταφέρουν να φωτοσυνθέσουν πριν 2,5 δισεκατομμύρια χρόνια τα φωτοσυνθετικά βακτήρια - μικροοργανισμοί με διάμετρο τρία (3) μόλις μικρόμετρα, όπου το ένα μικρόμετρο είναι το ένα χιλιοστό του χιλιοστού του μέτρου - ανέπτυξαν τα πρώτα μάτια στη Γη και μάλιστα με πανοραμική εικόνα 360 μοιρών (!!!) .
Οι επιστήμονες, τώρα πρόσφατα, διαπίστωσαν ότι η σφαιρική επιφάνεια των κυττάρων τών εν λόγω βακτηρἰου λειτουργεί ουσιαστικά ως φακός: δηλαδή το φως συναντά την κυρτή επιφάνεια του κυττάρου, διαθλάται και εστιάζεται στην απέναντι πλευρά. Έτσι, το μόνο που χρειάζεται το φωτοσυνθετικό βακτήριο, για να βγει στο φως και να φωτοσυνθέσει, είναι να κινηθεί αντίθετα προς την πλευρά, όπου εστιάζεται η εικόνα. Μάλιστα, η φωτεινή κουκκίδα που εστιάζεται στην εσωτερική πλευρά της κυτταρικής μεμβράνης γίνεται αντιληπτή από φωτοευαίσθητα μόρια, τα οποία κατευθύνουν την κίνηση του φωτοσυνθετιού βακτηρίου (!!!)]

H παρουσία όμως οξυγόνου σε τέτοια ποσότητα στη γήϊνη ατμόσφαιρα που πυροδότησε την έκρηξη ζωής στον πλανήτη, οφείλεται, σύμφωνα με τους επιστήμονες, σε δυο μεγάλες οξειδώσεις του, οι οποίες σχετίζονται άμεσα με δυο τεράστιες οικολογικές καταστροφές, συγκεκριμένα παγετώνες, που κάλυψαν ολοκληρωτικά τη γη και την κατέστησαν κυριολεκτικά μια “χιονόμπαλα”.

ΤΑ «ΣΚΑΘΑΡΙΑ» ΣΤΗΝ ΑΡΑΧΩΒΑ ΤΟΥ 1967

Όταν οι BEATLES χόρεψαν συρτάκι.

Του Δημήτρη Δεμεσούκα

Πριν λίγες μέρες επισκεφτήκαμε τη γραφική Αράχωβα. Μπήκαμε σε μια πανσιόν, ρωτήσαμε για τις τιμές των δωματίων κι ενώ είμαστε στη διαδικασία της σκέψης, μας πλησιάζει ένας στρουμπουλός, καραφλός κύριος με μπάσα φωνή – που σου έδινε να καταλάβεις αμέσως ότι είναι ο ιδιοκτήτης – και μας λέει για να μας πείσει. «Ελάτε. Θα σας δώσω το δωμάτιο που κοιμήθηκαν οι “Beatles”». Ο Γιώργος Παπαστάθης όπως είναι το όνομα του ιδιοκτήτη της πανσιόν «Νόστος», μας κέρασε έναν αχνιστό γαλλικό καφέ και άρχισε να μας διηγείται την απίστευτη αλλά αληθινή ιστορία των “Beatles” ‘ετσι όπως την έζησε εκείνος.

Ιούλιος του 1967: Τέσσερις περίεργοι τύποι με μακριά πουκάμισα, χλαμύδες και 4-5 χαϊμαλιά περασμένα στο λαιμό τους να κρέμονται μέχρι το στήθος τους φτάνουν στην Αράχωβα.

Τους έχουν πει ότι εκεί στο γεφυράκι στην είσοδο του χωριού θα τους περιμένει ο Έλληνας φίλος που θα τους φιλοξενήσει. Η ώρα περνάει και κανείς δεν εμφανίζεται. Μέχρι να έρθει ο Έλληνας κάθονται οκλαδόν στο έδαφος, στρέφουν το κεφάλι τους στον ουρανό, κλείνουν τα μάτια κι αφήνονται στα ζεστά χάδια του ήλιου. Ξαφνικά μια σκιά για ελάχιστα δευτερόλεπτα τους κρύβει τον ήλιο, ταράζει την ηρεμία τους κι ύστερα χάνεται.

Ελάτε στους Δελφούς

Διαφήμιση τις μπύρας ΦΙΞ το καλοκαίρι του 1958 σε αθηναϊκή εφημερίδα με θέμα τους Δελφούς.

«Ελάτε

Στους Δελφούς

… και μάθετε, ότι η μαντική δύναμι της τοποθεσίας ανεκαλύφθη, όταν κάποια κατσίκια επλησίασαν σ’ένα χάσμα, από  όπου έβγαιναν ατμοί. Άρχισαν τότε να πηδούν και να φωνάζουν αφύσικα. Ο βοσκός Κορήτας πλησίασε κι αυτός και υπό την επίδρασι των αναθυμιάσεων, άρχισε να προλέγη πράγματα που βγήκαν αληθινά. Έτσι ιδρύθηκε το περίφημο μαντείο των Δελφών, που τα ερείπιά του αποτελούν σήμερα μια απ’ τις υποβλητικώτερες ομορφιές του τόπου μας. Ο επισκέπτης βρίσκει πάντα στους Δελφούς ένα φιλόξενο ξενοδοχείο, ένα πρόθυμο ξεναγό και στα απλά και καθαρά κέντρα ένα ποτήρι ΦΙΞ που δρισίζει και ξεκουράζει.

ΟΠΟΥ ΚΙ’ ΑΝ ΒΡΕΘΗΤΕ : ΦΙΞ

Είναι απόλαυσις – ξεκούρασις – χαρά» 

ΣΤΟΝ ΑΡΓΑΛΕΙΟ

-Κράκα!... κράκ!... τα χτένια τ’ αργαλειού, κράκα!... κράκ!... κράκα!... κρίκ!... κ’ η καρελλόψυχες, κράκ!... κρίκ!...

Και τα ποδαρικά το ίδιο. Και πετάει η σαΐτα. Και σειέτ’ ο αργαλειός. Και γιομίζει τ’ αντί. Και διπλιάζει το πανί. Και χαίρετ’ η κόρη. Η Ανθούλα, η ξακουσμένη Ανθούλα, η προκομμένη Ανθούλα, η Ανθούλα η ζηλευτή, η πιο προκομμένη ανυφάντρα του χωριού.

Και τι δεν υφαίνει; Και τι;

Κι αλαντζωτά. Και δίμιτα. Και ρασοπάτια. Για μαξιλάρια. Για σακκιά. Για στρώματα. Τα προικιά της έτοιμα. Υφαμένα με τα χεράκια της. Με τα χεράκια της όλα, με τα χεράκια της τα κοντυλένια, τα ζωγραφιστά.

Για τούτο είναι το καμάρι του χωριού. Όλες την ζηλοφθονάνε, όλες. Όλες οι κοπέλες του χωριού. Και είναι να μην ζηλοφθονάνε; Όλα τα παλληκάρια του χωριού για την Ανθούλα. Όλα έχουν την κουβέντα της. Όλα γι’ αυτή λένε, σ’ αυτή προσέχουνε. Και οι γέροι ακόμα. Την Ανθούλα στο στόμα τους. Όποιος την πάρει, σου λένε οι γέροι, θ’ ανοίξει το σπίτι του. Θα μεγαλώσει. Θα πλουτίσει.

1893: ΛΟΥΤΡΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΔΙΣΤΟΜΟΥ

Σε Αθηναϊκή εφημερίδα τον Ιούλιο του 1893 διαβάζουμε :

ΛΟΥΤΡΑ ΚΑΙ ΕΙΣ ΔΙΣΤΟΜΟΝ. Θα τα χαρώσι και οι μεσόγειοι Λεβαδείς. Ήρχισαν ανεγειρόμενα παραπήγματα εν τη παραλία Διστόμου χάριν των λουομένων υπό των προοδευτικών αδερφών κ. Τσουβάλη, Ι. Καράτζαλη, Ι. Τσάθα, Λουκά Αναστασίου και λοιπών.

Σκόρπιες γνώσεις ναι, σκόρπια λόγια όχι.

[19^ο ]

Επιμέλεια : Στάθης Ασημάκης

 Πόσο “μας επιτρέπεται” να γνωρίσουμε;

[γ]

Αναφέραμε στα προηγούμενα ότι οι φυσικές θεωρίες είναι δυο κατηγοριών. Υπάρχουν, δηλαδή, οι φυσικές θεωρίες ανεξάρτητες υποβάθρου, όπως είναι η θεωρία της Γενικής Σχετικότητας, και οι φυσικές θεωρίες εξαρτημένες από το υπόβαθρο, όπως είναι η Κβαντική Θεωρία.

Εάν καταφέρουμε να κάνουμε την Κβαντική θεωρία ανεξάρτητη από το υπόβαθρο, τουλάχιστον όσον αφορά τη Γεωμετρία του χώρου, τότε αυτομάτως θα συγχωνευτούν η Βαρύτητα και η Κβαντική θεωρία. Εν τούτοις, πολλά χρόνια προσπάθειας στην Κβαντική βαρύτητα δεν απέδωσαν. Δοκιμάστηκε κάθε είδους προσεγγιστική μέθοδος, αλλά φαίνεται ότι για την Κβαντική βαρύτητα δεν υπάρχει σωτηρία.

Ειδικότερα, με όποιον τρόπο και αν οργανώθηκε η Κβαντική θεωρία των “βαρυτικών κυμάτων”, από τη στιγμή που υποτίθετο ότι αυτά αλληλεπιδρούσαν μεταξύ τους, ανέκυπταν απειριζόμενες ποσότητες. Και από όποια μεριά επιχειρείτο να αντιμετωπιστεί το εν λόγω πρόβλημα, οι απειρισμοί δεν τιθασσεύονταν.

Επίσης, μέτρο επιτυχίας μιας οποιασδήποτε προσέγγισης στην Κβαντική βαρύτητα θα ήταν το κατά πόσο θα δινόταν  ικανοποιητική απάντηση στους τρεις(3) γρίφους, που σχετίζονται με τη θερμοκρασία, την εντροπία και την απώλεια της πληροφορίας  στις μαύρες τρύπες.

Τέλος, προτάθηκε και μια ιδέα για την Κβαντική βαρύτητα που φαινόταν λειτουργική, για λίγο καιρό τουλάχιστον. Επρόκειτο για την εφαρμογή της υπερσυμμετρίας στη βαρύτητα. Το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας ήταν η “Yπερβαρύτητα”. Η αποτυχία της Υπερβαρύτητας να οδηγήσει σε μια καλή θεωρία Κβαντικής βαρύτητας ήταν σκέτη απογοήτευση.