ΣΤΗ ΣΤΡΟΥΓΚΑ
Μέσα στις χαράδρες και
τους απόκρημνους βράχους της Κίρφης ακούγονταν τα ισχυρά του τσοπάνου
σφυρίγματα και οι σαλαγές: «φίου, φίουου, τσαπ τσαπ, χω, χωω, χωωω…». Σουρτάρα
τα γίδια τα μαύρα με τα πολλά κουδούνια πλησίαζαν τώρα στη στρούγκα. Τα
απαχάσματα που άφηναν οι φωνές του τσοπάνου με είχαν πλανέψει και νόμισα ότι
πολλοί τσοπαναραίοι εσαλαγούσαν τα γίδια στη στρούγκα – δεν ήτο άλλος παρά
μονάχα ο Στάθης. Ψηλός και κατακόκκινος, με την λερή φουστανέλα, με την μακριά
αγκλίτσα στο χέρι, έφερνε τα πολυκούδουνα γίδια.
Τα γίδια πλησίασαν στη
στρούγκα, την οποία ο Στάθης είχε σκεφτεί να φτιάσει κάτω σε δύο θεόρατα έλατα
για να χρησιμεύουν ως στηρίγματα, ως δοκοί γύρω από τη στρούγκα, και εις τα
οποία είχε τεθεί ο φράκτης της στρούγκας.
Με ένα μεγάλο, ανήσυχο
και σκονερό ποδοβολητό, μέσα στο κρούγκου-κρούγκου των κουδουνιών που χτυπούσαν
άτακτα, μπήκαν τα γίδια στη στρούγκα. Με δύο σάλτους ο Στάθης πετάχτηκε μπροστά
σαν σταυραετός στο στρουγκόλιθο με την καρδάρα στα χέρια. Εκάθησε, βάζει
ανάμεσα στα δυο του σκέλη την καρδάρα και αρχίζει το άρμεγμα.
