Του Μέγα Ι. Κονίτσα
Στις νότιες πλαγιές
του Παρνασσού, σ’ ένα μεγαλόπρεπο, καταπληκτικό και επιβλητικό τοπίο, ανάμεσα
στον ειδυλλιακό ελαιώνα που κατηφορίζει ως τη ρεματιά του Πλειστού ποταμού, τ’
άξεστα ρουμάνια και τους κρεμαστούς βράχους των Φαιδριάδων, που πρώτοι αυτοί
δέχονται τα ροδόχρυσα φιλήματα της αυγής, τη θρυλική Κασταλία πηγή που το
κελάρισμα του νερού της σκορπάει παράξενους τόνους μουσικής, το ναό της Προναίας
Αθηνάς, ιερό της Γνώσεως και της Σοφίας, είναι οι Δελφοί, το αιώνιο σύμβολο του
ελληνικού πνεύματος. Το φως, η μαγεία, η αγριότητα και η ομορφιά είναι πλούσια
συγκεντρωμένα εκεί. Στο αντίκρυσμά των καταλαμβάνεσαι από ιερό ρίγος, γιατί
νοιώθεις την παρουσία του Θεού να βρίσκεται δίπλα σου.
Το Μαντείο των Δελφών, ο ήλιος του αρχαίου Ελληνικού στερεώματος, με το πανελλήνιο θρησκευτικό κύρος του Ιερού του Απόλλωνα και την απέραντη εκτίμησή του που έβγαινε από την προαιώνια μαντική παράδοσή του και που ικανοποιούσε τον ασίγαστο πόθο του ανθρώπου για τη γνώση του αβέβαιου και την αποφυγή του εφιαλτικού σήμερα, έκανε τους Έλληνες και τους βαρβάρους να ξεκινάνε από μακρυνούς τόπους, ταξιδεύοντες μήνες ολόκληρους, και να ζητάνε την ευμένεια κι την προστασία του. Είναι η Μάννα του παγκοσμίου πνεύματος μέσα στο φυσικό μεγαλείο της ζωοδότρας γης. Στηριζόταν στην ηθική κι’ είχε γίνει ο ανώτατος ρυθμιστής και επόπτης της θρησκευτικής λατρείας.
